Lyric person's diary. . . ♫ ♪ ♭ ∮ ♪

Κεφάλαιο που πονάει

2011-10-27T03:47:00.008+03:00

Τραγούδι της ημέρας,

Ενδελέχεια - Βουτιά από ψηλά

"Ό,τι φτιάχνω κι ό,τι χάλασα, βουτιά από ψηλά σε μολυβένια θάλασσα.."

Ακριβές παράδειγμα εγώ. Που αν και φοβάμαι την απώλεια, τολμώ να πω μάλιστα ότι την σκέφτομαι συχνά, δεν φοβάμαι καθόλου να προφέρω την λέξη θάνατος, ακόμα και ν' αστειευτώ εις βάρος της. Δεν είναι δύναμη αυτό, δεν είναι υπέρβαση. Δεν υποδύομαι κάποιον ήρωα του Καραγάτση που αντιμετωπίζει τον θάνατο γενναία και με χιούμορ. Υπέρβαση θα είναι να κρατώ ακόμα την ίδια στάση ύστερα από μια 20ετία για παράδειγμα. Νιότη θα τ' ονόμαζα λοιπόν.

Αυτό που βλέπω είναι ότι ώρες-ώρες μιλάω για τον θάνατο σαν να είναι φίλος μου, τον κοροϊδεύω και τον προκαλώ, αλλά μεγαλώνοντας θ' αναφέρω τ' όνομά του πιο αραιά σαν να είναι μια μεγαλειότητα. Το να σε ρωτάω αν θα κλάψεις όταν πεθάνω και αν θα φοράς μαύρα στην κηδεία μου, το ξέρω, το κάνω καυστικό και γελάμε. Μα όποτε με μιμείσαι και το ρωτάς εσύ, βλέπεις ότι λυγίζω. Ανοίγω βέβαια μακάβριο θέμα, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς. Σπαράζουμε με την απώλεια κάποιου γιατί λείπει σ' εμάς. Γιατί μας λείπει η μορφή του, η φωνή του, οι συνήθειες και οι στιγμές μας μαζί του. Γιατί δεν θα είναι στα όνειρα και στο μέλλον μας. Θα είναι μεγάλος χαμός για το εγώ μας.

Θα το κλείσω αυτό το κεφάλαιο, είναι κεφάλαιο που πονάει και χωράει πολλή αδικία. Γιατί ακόμα και όταν είσαι νέος, ξέρεις ότι είσαι θνητός. Ξέρεις ότι όλα αυτά που ακούς για άλλες ζωές και ουρανούς, δεν είναι παρά η παρηγοριά των ζώντων που γλυκαίνει τον βίο. Και ξέρεις ότι και μετά από σένα, θα συνεχίσουν οι άνθρωποι να δημιουργούν, να γιορτάζουν, να γελούν..

Έφερα στο μυαλό μου τους παρουσιαστές δελτίων ενημέρωσης που αναφέρουν μέσα σε μια ώρα - άλλοτε και σε λιγότερο, πολλούς θανάτους και φόνους και ύστερα κλείνουν με ένα χαμόγελο. Αναρωτιόμασταν, είπαν τόσο άσχημες ειδήσεις, πώς μπορούν και χαμογελάνε, θυμάσαι; Τα μάτια τους και τα αφτιά τους, όλο τους το είναι, έχει πωρωθεί στη βία και τη ψυχρότητα, δεν τους κάνει τίποτα πια εντύπωση. Και τέτοια άτομα δεν είναι μόνο πίσω από ένα γυαλί σ' ένα κουτί, είναι δίπλα μας.

Δίνω μια ευχή, να μεγαλώσουν τα παιδιά μας σ' έναν κόσμο με συμπόνια.
Και για σκέψου το..δεν είναι καθόλου απλή ευχή..
Δίνω και άλλη μια στα αστέρια..αλλά αυτή την κρατάω κρυφή.

Επικοινωνώ & Επικοινωνούμε

2011-10-16T04:08:00.004+03:00

Τραγούδι της ημέρας,

Οδυσσέας Τσάκαλος - Δεν πειράζει

"Γιατί τα μάτια σου εγώ έχω φιλήσει, στην αγκαλιά σου η καρδιά μου έχει σβήσει..."

Από τότε που διάβασα κάτι που είπε ο Νίτσε, έχω χάσει την ησυχία μου. Βασικά αυτό μου αρέσει από μια πλευρά γιατί όταν η λογοτεχνία σε βάζει σε σκέψεις, έχει πετύχει τον σκοπό της.

Είπε λοιπόν:

"Πριν παντρευτείς κάποιον, σκέψου καλά αν θα μπορείς μέχρι τα γεράματα να συζητάς μαζί του. Όλα τ' άλλα έρχονται και παρέρχονται..."

Πόση σοφία κρύβει αυτή η φράση. Ήταν το μόνο που δεν σκέφτηκα ποτέ μου. Όχι ότι σκέφτομαι έντονα θέματα γύρω από τον γάμο, άλλωστε δεν είναι η ηλικία μου τέτοια ακόμη, αλλά φανταζόμουν πως φτάνει μόνο η αγάπη για παράδειγμα, ή μόνο η εμπιστοσύνη και άλλα τέτοια. Πόσο δίκιο έχει πραγματικά.. Σε πολλά ζευγάρια έρχεται μια μέρα που κοιμάσαι με τον άλλον, τρως και υπάρχεις μαζί του στον ίδιο χώρο, και όμως καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις να πεις τίποτα ουσιαστικό, ν' ανταλλάξεις μια κουβέντα. Και όχι μόνο δεν μπορείς να κάνεις έναν διάλογο, αλλά δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα μαζί του και σε μια διαφωνία.
Κάποτε μια καθηγήτρια μου είχε πει ότι αντιμετωπίζει προβλήματα με τον άντρα της επειδή έχουν διαφορετικό επίπεδο μόρφωσης και δεν υπάρχει συνεννόηση. Δεν έδωσα πολλή σημασία τότε. Τώρα τα έχω συνδέσει κατά κάποιον τρόπο όλα αυτά στο μυαλό μου. Πρέπει να υπάρχει τουλάχιστον ένας κοινός τόπος. Τελικά η επικοινωνία είναι δύσκολο πράγμα. Όχι μόνο στις μέρες μας, πάντα ήταν. Μπορεί η τεχνολογία και η επιστήμη να έχουν κάνει μεγάλα θαύματα, μπορεί οι άνθρωποι να έχουν κάνει τεράστια άλματα, αλλά συνειδητοποιείς ότι τ' απλά πράγματα δεν έχουν αλλάξει, ότι για παράδειγμα ενώ μπορεί να μιλάς με κάποιον την ίδια γλώσσα, τελικά να επικρατεί η γλώσσα των κωφών..

Το νερό και η φωτιά

2011-10-09T01:33:00.005+03:00

Τραγούδι της ημέρας,

Ελένη Τσαλιγοπούλου - Μέχρι να βρούμε ουρανό

"Μέχρι να βρούμε ουρανό, άσε με να παραμιλώ, να καίγομαι...."

Δεν ξέρω τι φταίει, γιατί αλλάζουμε, τι ψάχνουμε και τι ελπίζουμε να βρούμε.
Μάλλον ελπίζουμε ότι το πυροτέχνημα θα κρατήσει για πάντα. Η αλήθεια είναι πως ανέκαθεν, όταν ήμουν μεταξύ νερού και φωτιάς, προτιμούσα την φωτιά. Την φωτιά, όχι την φλόγα. Αυτό που ανάβει και δεν ξεθυμαίνει, που μπορεί στο πέρασμά του να σκορπίσει το σκοτάδι και την καταστροφή, αυτό που παίρνει τεράστιες διαστάσεις και σαν θέαμα είναι εκθαμβωτικό και σε συνεπαίρνει..

Ναι, αλλά πόσες φωτιές ν' ανάψεις σε μια ζωή; Πες μια για την δοκιμή, δεύτερη γιατί σου άρεσε το πείραμα, τρίτη γιατί έτσι έτυχε, μετά όμως καταντάς πυρομανής, έτσι δεν είναι; Και τότε έρχεται το νερό. Έρχεται γιατί έτσι πρέπει, γιατί έτσι μπαίνεις σ' έναν δρόμο λογικής και δεν ξεφεύγεις, γιατί το νερό είναι η ηρεμία, η σιγουριά και η σταθερότητα. Έτσι, ή μπαίνεις εθελούσια και συνειδητά με την μια για λούσιμο, ή βρέθηκες στο νερό όταν αυτό έσβησε την φωτιά. Και χαίρεσαι μάλλον. Χαίρεσαι και λες δροσίστηκα. Μετά όμως μουλιάζεις, είσαι και στα ρηχά, εντάξει πλατσούρισες, λες τι γίνεται τώρα;

Τώρα σκέφτεσαι ότι η στεριά είναι μοναχική, είναι μεν προκλητική γιατί ανά πάσα στιγμή πιάνει φωτιά, αλλά είναι και επικίνδυνη. Και ελπίζεις σ' ένα θαύμα, στην τρικυμία. Φτάνεις στο σημείο να ελπίζεις και για τσουνάμι προκειμένου να νιώσεις την ίδια ένταση με αυτή της φωτιάς. Όμως δεν έρχεται, σπάνια να έρθει, εκτός και αν βγεις από την θάλασσα και ξαναμπείς στην ίδια μετά από καιρό. Εναλλακτικά λοιπόν την δέχεσαι, την παίρνεις με το καλό, με το στραβό, της κάνεις νάζια, εκπλήξεις, προσπαθείς να την σαγηνεύσεις, και περνάς καλά όταν έχει ήλιο. Όμως τις μέρες με συννεφιά σε πιάνουν τα μελαγχολικά σου και ξανά σκέφτεσαι, πρώτον, αφού το νερό φωτιά δεν γίνεται, θα μπορέσει να γίνει τουλάχιστον από αλμυρό γλυκό; Και δεύτερον, αφού μου την σπάνε οι μέρες με συννεφιά και το ξέρω, γιατί δεν περιμένω να βγει ο ήλιος; Αφού πάντα βγαίνει...

Φυγή

2010-08-18T02:35:00.004+03:00

Έλα ν' αποδράσουμε μια μέρα απ' του κόσμου το πελώριο γκρι,

απ' του αναμενόμενου τρόπου ζωής τις ενέργειες, το άγχος, τ' αδιέξοδα..

Κάπου κάποιοι θα περνούν καλά πάνω στην γη..

Πάμε να φύγουμε από εδώ, σε μέρος άγνωστο και για τους δυό,

να δούμε αν μπορούμε να είμαστε καλά μόνο εγώ κι εσύ..

Σαν μικρά παιδιά σε εκδρομή..

Πάμε να φύγουμε μαζί, να κοιτάξουμε πιο μακριά απ' όσο μπορούμε,

αυτά που η φαντασία ενός καλλιτέχνη αποτυπώνει σε πίνακα ζωγραφικής..

Και στωϊκά ν' αξιολογούμε..

Πάμε να φύγουμε όπου μας δείξει η πυξίδα τον βορρά χωρίς χάρτες κι οδηγούς,

σύμβουλός μας η χαρά, παράδειγμά μας τα πουλιά..

Θέατρο με ρόλους ειδυλλιακούς..

Πάμε κάπου που θ' ανοίξεις τα χέρια αυθόρμητα και 'γω θα σε βγάλω φωτογραφία,

θα την ρίξω στην τσάντα με τα βιβλία να δίνει στην ατονία χαρά..

Απομεινάρι μιας επανάστασης γλυκειάς..

Έλα να φύγουμε μια καθημερινή, όταν όλοι ξυπνούν νωρίς το πρωί,
την ώρα που ετοιμάζονται να μπουν ξανά στην βιοπάλη,

εμείς ν' αποδράσουμε απ' του κόσμου το πελώριο γκρι..

- lyricperson

Σύζευξη

2010-08-17T02:59:00.007+03:00

Ήσουν μια βάρκα μόνη στον ωκεανό που περιπλανιόταν,

ένα δέντρο γυμνό που αμετάβλητο στεκόταν,

ένας φάρος φωτεινός που μες στα σκοτάδια κατοικούσε,

ένα χαρτί τσαλακωμένο που ο άνεμος σκορπούσε..

Ήμουν μια κιθαρά κλασσική και ξεκουρδισμένη,

ένας χάρτης μιας νησίδας μη κατοικημένης,

ένα άδειο παγκάκι σε πάρκο στη φύση,

ένα άστρο που έσβηνε πριν καν φωτίσει..

Μέχρι που η βάρκα αγκυροβόλησε σε μια νησίδα,

στην κιθάρα ακούμπησε χαρτί με ακροστιχίδα,

ο φάρος φώτισε το άστρο και δεν έπεσε ξανά απ' τον ουρανό,

το δέντρο πρόσεξε το παγκάκι που 'ταν δίπλα του καιρό..

- lyricperson

Η φυλακή που όλοι μοιραζόμαστε..

2010-08-03T03:44:00.005+03:00

"Όλοι οι άλλοι γνωρίζουν πως πρέπει να ζήσουμε τη ζωή μας, κανένας όμως δεν ξέρει πως να ζήσει την δική του ζωή." - Πάολο Κοέλιο (Ο Αλχημιστής)

Είναι ο άνθρωπος ένα ον χωρίς αυτοπεποίθεση που περνάει όλη του τη ζωή παλεύοντας, για να κερδίσει τα ψίχουλα της εκτίμησης και της επιβεβαίωσης των άλλων; Είναι ένα ον φύσει κοινωνικό που συνεχώς επιζητεί την ένταξη, ακόμα κι αν αυτό του στοιχίσει και τα πιο μικρά του "θέλω"; Ή μήπως είναι ένα ον που ζει με ψευδαισθήσεις στον πλασματικό του κόσμο, πιστεύοντας ότι θα κατορθώσει το αδύνατο, το να μην υπάρξει άνθρωπος που να σκεφτεί αρνητικά γι αυτόν; Είναι ο άνθρωπος ένα ον καταπιεσμένο...
Θα μπορούσα να συνδέσω την γνώμη των άλλων με το σχετικό και το απόλυτο, αλλά το μόνο απόλυτο εδώ θα ήταν η γνώμη τους, και φυσικά μόνο σχετική δεν θα 'ταν (σχετικός = ο συναφής με κάτι άλλο).
Κάπου εδώ θίγονται θέματα όπως το αν ο άνθρωπος είναι πραγματικά ελεύθερος, ξέρεις πολύ καλά ότι δεν είναι, αλλά εκεί που καταλήγω είναι ότι πολύ συχνά μόνος του κάνει την επιλογή αυτή, όταν θυσιάζει την κορυφαία έννοια της ελευθερίας για μια λέξη πολύ ευτελή, τον καθωσπρεπεισμό, δηλαδή την σοβαροφάνεια, δηλαδή την υποκρισία, δηλαδή την επιφάνεια. Αυτόματα λοιπόν καταλήγω ότι ναι, ο άνθρωπος είναι το ον που ζει με ψευδαισθήσεις γιατί ζει σε έναν ψεύτικό κόσμο. Αυτό το συμπέρασμα φυσικά δεν πρέπει να σε κάνει να λυπάσαι τον άνθρωπο, αφού η ατομική επιλογή που κάνει ο καθένας, είναι καθοριστική για το σύνολο και το γνωρίζει αυτό. Συνεπώς θα πρέπει να λυπάσαι ΓΙΑ τον άνθρωπο.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Και για να μην ξεχάσω να θυμάμαι, ένας σχετικός μύθος..

Μια φορά και έναν καιρό ο πατήρ και ο υιός του ήθελαν να κινήσουν για την πόλη, για να ψωνίσουν τα απαραίτητα. Πήραν λοιπόν μαζί τους και τον γαϊδαράκο τους για να τους βοηθήσει στο κουβάλημα και κίνησαν για την πολιτεία. Πάνω στον γαϊδαράκο καθόταν ο μικρός ενώ ο πατέρας προπορευόταν πεζός κρατώντας τον χαλινό του ζώου. Εκεί που περπατούσαν λοιπόν, συνάντησαν έναν διαβάτη ο οποίος σχολίασε:«Κοίτα το παλιόπαιδο που κάθεται πάνω στο γαϊδουράκι και αφήνει τον γερο-πατέρα του να περπατάει και να κουράζεται».

Ο πατέρας που έδινε πάντα πολύ μεγάλη σημασία στο «τι θα πει ο κόσμος», έδωσε αμέσως εντολή στο γιο του να ξεπεζέψει για να ανέβει αυτός.
«Έτσι δεν θα ξαναεκτεθούμε στον κόσμο» είπε.

Δρόμο παίρνουν δρόμο αφήνουν και παρακάτω συναντούν έναν άλλο διαβάτη, που βλέποντας τους ξίνισε τα μούτρα του και σχολίασε:
«Καλά δεν ντρέπεται ο άσπλαχνος πατέρας που αφήνει το γιο του να περπατά και να κουράζεται ενώ αυτός στρογγυλοκάθεται πάνω στο γαϊδουράκι;»

Κρύος ιδρώτας έλουσε τον δυστυχή πατέρα για το δηκτικό σχόλιο, έτσι αμέσως ανέβασε και τον γιο του στον γαϊδαρο.
«Έτσι δεν θα ξαναεκτεθούμε στον κόσμο» είπε.

Δρόμο παίρνουν δρόμο αφήνουν, καβαλημένοι και οι δύο πάνω στο γαϊδουράκι και λίγα χιλιόμετρα πριν την πόλη, συναντούν έναν άλλο διαβάτη, που βλέποντας τους, έμεινε με ανοικτό το στόμα του και σχολίασε:
«Καλά δεν ντρέπονται οι αναίσθητοι που έχουν στρογγυλοκαθίσει και οι δύο τους πάνω στο κακόμοιρο το γαϊδουράκι;»

Μια και δύο ο πατέρας λέει στον γιο του: «Αυτό είναι άνω ποταμών. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση τώρα που θα πάμε στην πόλη να εκτεθούμε! Πρέπει να ξεκουράσουμε το γαϊδουράκι!». Φτιάχνουν λοιπόν ένα αυτοσχέδιο φορείο, έβαλαν το γαϊδουράκι απάνω και κίνησαν καμαρωτοί – καμαρωτοί για την πόλη.

Με το που φτάνουν στην αγορά, φυσικά επεκράτησε μεγάλη αναστάτωση αφού όλοι σκασμένοι στα γέλια σχολίαζαν: «Κοίτα τους ηλίθιους, έχουν ένα μια χαρά γαϊδούρι και αντί να τους κουβαλάει, το κουβαλάνε αυτοί!»
Και όλα αυτά προς μεγάλη απογοήτευση του αξιοπρεπούς πατρός που τελικά είδε τον χειρότερο εφιάλτη του να γίνεται πραγματικότητα…

Ποιο είναι λοιπόν το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας;
1. Ποτέ μα ποτέ δεν μπορείς να έχεις τους πάντες ικανοποιημένους.
2. Αν άγεσαι και φέρεσαι από την γνώμη των άλλων τότε ποτέ δεν θα μπορέσεις να κάνεις αυτό που εσύ πραγματικά θέλεις και χρειάζεσαι.

Α-Ω

2010-07-02T02:40:00.002+03:00

Τραγούδι της ημέρας,

Μάνος Χατζιδάκις - Εφτά τραγούδια θα σου πω

"Εφτά τραγούδια θα σου πω για να διαλέξεις τον σκοπό που θα μου πεις, για να σου πω το σ' αγαπώ..."

Αγάπη - Και ποιός δεν έγραψε γι αυτή..

Βήμα - Η καλή κίνηση αργεί να γίνει αρκεί να είναι αποφασιστική.

Γλώσσα - Ας μιλήσει ο Οδυσσέας Ελύτης για 'μένα: "Την γλώσσα μου έδωσαν ελληνική. Το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου. Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.."

Δύναμη - Προτιμώ αυτή που προσφέρει η γνώση.
Ελλάδα - Είμαι περήφανη Ελληνίδα αλλά δεν ξεχνάω και τα λόγια του Σεφέρη: "Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει.."
Ζάρια - Πιστεύω σε ευδαίμονες και κακοδαίμονες.
Ηβη - Νέοι.. Αιθεροβάμονες αλλά και ιδεαλιστές..
Θαύμα - Μερικές φορές απλά πίστευε και μη ερεύνα.
Ιδανικός - ....
Κυκλοθυμία - Κάτι που μοιάζει μακρινό..
Λαβύρινθος - Ελκυστικός, φτάνει να έχει έξοδο.
Μάνα - Μόνο μια και σαν αυτή στον κόσμο άλλη καμία..
Νύχτα - Ανασφάλεια..
Ξένος - Καμιά φορά ακόμη και στα πιο γνωστά μέρη..
Ομορφιά - Με την έννοια της καλαισθησίας που θέλω να διέπει τη ζωή μου.
Πάντα - "Τι τρομερή λέξη.." έγραψε ο Όσκαρ Ουάιλντ στο Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι..
Ρεαλισμός - Αλλά δεν παύω στιγμή να κυνηγάω τα όνειρα που μπορώ να πιάσω..
Στρατηγική - Συνεπάγεται επιτυχία.
Τέρμα - Το οποίο πηγάζει απ' το γνώθι σεαυτόν.
Υπόσχεση - Τη δίνω μόνο όταν μπορώ να την τηρήσω.
Φάρος - Προσδίδει κάτι το ειδυλλιακό..
Χρήμα - Απαραίτητο, μα όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα.
Ψέμα - Συγχωρούνται μόνο τα λευκά.
Ωδή - Ξεκούραση του νου..

Αφιερωμένο

2010-06-30T01:39:00.009+03:00

Μην παίρνετε τη ζωή πολύ στα σοβαρά. Όπως και να ‘χει, κανένας δεν βγαίνει απ’ αυτήν ζωντανός!
-Elbert Hubbard, Aμερικανός συγγραφέας

Θέλω να μιλήσω για τα μικρά πράγματα της ζωής φίλη μου. Πάντα όταν ήμουν λυπημένη, έφτιαχνα καταλόγους με θετικές σκέψεις και όταν τις διάβαζα με ανέβαζαν. Σπάνιες φορές είχα αντιληφθεί ότι ανέβαινα επειδή άνηκα στην δυστυχισμένη μάζα ή ανέβαινα με τη δυστυχισμένη μάζα. Δεν είναι όμως τόσο κακό όσο ακούγεται. Ήταν πολλές φορές που έλεγα στον εαυτό μου "μην ξεχνάς ότι αυτή τη στιγμή μαζί μ' εσένα, υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που νιώθουν έτσι, και δεκάδες που νιώθουν έτσι για τον ίδιο λόγο". Έπαιρνα απλώς δύναμη από αυτή τη συμπαντική ενέργεια.
Υπάρχουν πράγματα στη ζωή που προσπερνάμε πολύ εύκολα απλά επειδή είναι καθημερινά και δεδομένα. Το να απολαμβάνεις τη συντροφιά με φίλους και οικογένεια, το να μοιράζεσαι στιγμές, ο ενθουσιασμός που σου δίνει το να ακούς για πρώτη φορά ένα τραγούδι που σε αγγίζει, το να διαβάζεις ένα ρητό, ένα ποίημα ή ένα στίχο που νομίζεις ότι γράφτηκε για εσένα.. Ακόμη το να δοκιμάζεις μια καινούργια γεύση, το να νιώθεις τη ζεστασιά που σου προκαλεί το κρύο, το να ακούς τα πουλιά να κελαηδούν ή τον ήχο της βροχής.. Όλα αυτά σημαίνουν ότι δεν είσαι νεκρός μέσα σου, ότι είσαι ξεχωριστός γιατί μπορείς να δεις με τον δικό σου τρόπο κάτι μοναδικό μέσα στα πράγματα που άλλοι άνθρωποι απλώς κοιτούν.
Μια βόλτα μέχρι το περίπτερο της γειτονιάς φαίνεται βαρετή και ανιαρή γιατί ποτέ δεν μπαίνουμε στην διαδικασία να σκεφτούμε ότι υπάρχουν άτομα που λόγω υγείας δεν βρίσκονται σε θέση να την πραγματοποιήσουν.. Πνιγόμαστε καμιά φορά απ' την οικογένεια γιατί δεν αναλογιζόμαστε ότι υπάρχουν άνθρωποι μόνοι που στη γη δεν έχουν κανέναν.. Μοχθούμε για την άπιαστη ύλη γιατί στο μυαλό μας έχουμε "βασιλιάδες".. Πονάμε απ' την αγάπη γιατί.. εδώ δεν ξέρω τι να πω. Ο Lacan, Γάλλος ψυχίατρος, είπε πάντως: "Το να αγαπάς είναι ουσιαστικά η επιθυμία να αγαπηθείς" και αν το ψάξεις, ξέρεις τι σημαίνει..
Αφήνω τους σοφούς να μιλήσουν για εμένα, γι αυτό άκου τι είπε και ο Ιπποκράτης που σου αρέσει: "Το σώμα μας έχει την ιδιότητα να αυτοθεραπεύεται. Ύψιστη σημασία έχουν οι παράγοντες: Διατροφή, Κίνηση, Περιβάλλον, Τρόπος Ζωής, Τρόπος Σκέψης". Αν τα πάρουμε αντίστροφα, ο τρόπος σκέψης επηρεάζει τον τρόπο ζωής μας βάσει του οποίου διαμορφώνουμε το περιβάλλον που θέλουμε να ζούμε, το πως αισθανόμαστε εκεί μας δίνει κινητήρια δύναμη και έτσι φροντίζουμε τον εαυτό μας. Όλα ξεκινούν από τη σκέψη. Ξέρω ότι δεν σου αρέσουν τα δημιουργήματα του νου, όμως κανείς δεν θα σου φορέσει φωτοστέφανο με το να του πηγαίνεις κόντρα. Φοβάμαι για εσένα, για εμένα, για μερικά άτομα ακόμη, ότι θα φύγουμε από εδώ χωρίς να έχουμε ζήσει τη ζωή.. Πιστεύεις και σε επόμενες ζωές βέβαια, αλλά αν ζήσεις αυτή όσο καλύτερα μπορείς, είναι επαρκής. "Μια αστραπή η ζωή μας... μα προλαβαίνουμε" όπως είπε ο Καζαντζάκης..

Άδηλον

2010-05-04T18:28:00.011+03:00

Τραγούδι της ημέρας,

Χάρις Αλεξίου - Μεγάλωσα

"Πάμε γι άλλα.. μια ζωή πάμε γι άλλα.."

Δεν ξέρω αν θα πρέπει να λυπάμαι περισσότερο αυτούς που παγιδεύονται στις ίδιες τους τις αντιλήψεις, ή αυτούς που παγιδεύονται στις αντιλήψεις των άλλων. Γιατί το προκατειλημμένο μυαλό είναι ένα νεκρό αλλά και προσηλυτιστικό μυαλό. Υπάρχουν άτομα που νομίζεις ότι δεν τους τις έχει εμφυσήσει η κοινωνία, αλλά ότι αυτές ήταν οι προδιαγραφές τους από την γέννα τους μόλις. Και όπως όλα τα κληρονομικά χαρακτηριστικά, δεν θα μεταβιβαστούν και αυτά; Μην έχεις το ύφος όμως ότι λυπάσαι για μια ζωή που επέβαλες. Ούτε και να κατακρίνεις όσους έχουν επιλέξει μια διαφορετική ζωή, γιατί απλά ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ. Κρίνεις σύμφωνα με το τώρα, και το τώρα είναι πολύ λίγο και απλοϊκό σε σχέση με το μέλλον. Και το μέλλον είναι πολύ μακρινό για να έχεις την δυνατότητα να το προβλέψεις σύμφωνα με το τώρα. Η ζωή μπορεί να σε στείλει σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση απ' αυτή που βρίσκεσαι τη δεδομένη στιγμή, αλλά πες μου, γιατί θα πρέπει να γίνει έτσι βίαια για να καταλάβεις; Γι αυτό καλύτερα την επόμενη φορά που θα βγάλεις το συμπέρασμα σου, να χρησιμοποιήσεις ένα παράδειγμα που έχει πια ολοκληρωθεί. Γιατί μη νομίζεις, και η ατομική πειρά είναι πολύ περιορισμένη. Θυμήσου σε τελευταία ανάλυση αυτά που έλεγαν οι πρόγονοί σου, ότι η καλή ζωή κάποιου, κρίνεται από το τέλος του. Δεν μπορείς να κατηγορείς όμως άτομα που είναι ήδη ανώτερά σου, πνευματικά τουλάχιστον, και που δεν ξέρεις αν θα γίνουν ανώτερα σου και σε όλα τα υπόλοιπα στο μέλλον. Με πειράζει, ναι.. Γιατί δεν έχεις ιδέα τι μπορεί να κρύβει μια "ένδοξη" ζωή και πόσο χαμηλής ποιότητας μπορεί να είναι. Και όμως για εσένα αξίζει μια μόνο ζωή. Αυτή είναι η εκλεκτή!
Δεν φταις εσύ όμως, αλήθεια, εσύ λαχταρούσες πάντα μια άπιαστη καθημερινότητα, αυτή που σου έδειξαν ότι πρέπει να επιθυμείς, και την έχεις σε μεγάλη υπόληψη ακριβώς γιατί είδες ότι μπορούν να την έχουν μόνο λίγοι.
Έχω την αίσθηση ότι οι προηγούμενες γενιές τα έκαναν μαντάρα σε όλα.. Το λάθος τους δεν ήταν τόσο οι προκαταλήψεις, όσο ότι τις μετέφεραν και στους επόμενους. Τώρα μόνο, τώρα βλέπω ότι η δική μου γενιά έχει αρχίσει να απομακρύνεται από αυτές τις στεγανές ιδέες.. Όμως αλλίμονο αν δεν καταφέρει να ξεφύγει και αυτή..

Ιδιότητα: Μητέρα

2010-03-03T13:21:00.010+02:00

Τραγούδι της ημέρας,

Moby - Dream about me

Κατά πόσο μπορεί μια νέα μητέρα να μένει παγωμένη και αδιάφορη σε ξένα παιδιά;
Τι γίνεται όταν, όσο μεγάλη και έμπειρη και αν είναι, δεν έχει γνωρίσει τελικά τον σύγχρονο κόσμο; Γιατί να θεωρείται αδυναμία όταν οι πολλοί και αλληλοσυγκρουόμενοι ρόλοι επισκιάζονται απ' τον ρόλο της ως μητέρα;

Αφού είναι μάνα. Και θα πονέσει και θα κλάψει. Γιατί το να είσαι μάνα σε αυτή την εποχή είναι η πιο δύσκολή και η πιο σκληρή ιδιότητα.
Δεν θα το κάνει επειδή τώρα έμαθε τι την περιμένει, μόνο επειδή κατάλαβε ότι ζει σε μια κοινωνία αλλοτριωμένη, και σε μια τέτοια θα μεγαλώσει το παιδί της. Μόνο γιατί φοβάται ότι θα χαθεί μέσα στην πανανθρώπινη σύγχυση.

Πως μπορεί άλλωστε να κρύψει τα δάκρυά της από τη στιγμή που κρύβει μέσα της ένα παιδί που έχει χαρακωθεί από ένα άλλο "παιδί", μεταλλαγμένο, από μια πρώιμη γυναίκα.
Στέκεσαι σε ένα ψυχρό κοινό εξαλγεβρισμένο, που σε κρίνει μάλλον για την αδύναμία σου, ενώ εσύ περιμένεις να σου δώσει ένα σημάδι ότι η ελπίδα δεν έχει χαθεί.
Αλλά σε μια κοινωνία με φιλαυτία, που έχει στραγγαλιστεί απότομα η ανθρωπιά, πως περιμένεις να σου δώσουν ελπίδα;
Αφου σε έσπασαν και θα μαζέψεις τα κομμάτια σου γνωρίζοντας ότι ποτέ ξανά δεν θα είναι το ίδιο, γιατί πια σου ενέσπειραν τη πραγματικότητα και σου έδειξαν το πρόσωπο τους. Το απρόσωπο..;

Είμαστε χαμένοι; Εκτελεστές που οδεύουν σε εκτέλεση;
Σκέφτομαι ότι είναι ωραία που δεν θα ζω τόσο ώστε να δω έναν ολόκληρο κόσμο να σφαδάζει στην μοναξιά και στον ατομικισμό. Που δεν θα δω τους μεταγενέστερους να βγάζουν εκπτώσεις στην αξία "άνθρωπος" από το εσωτερικό τους κενό.

Και ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη φιλαυτία...

Το ασανσέρ

2009-12-26T23:25:00.008+02:00

Tραγούδι της ημέρας,

Capetown - Let it go

"So sit back and relax and just watch the show.. Just let it go.."

Εγώ χρησιμοποιώ πολύ αυτή τη λέξη. Και την εννοώ.
Μιλάω πολύ για τον εαυτό μου, μην φανταστείς βέβαια ότι αυτά που λέω για εμένα έχουν ουσία ή νόημα.
Είμαι και δεν ειμαι εδώ.
Απλά είμαι εγκλωβισμένη και έχω κλειστοφοβία, εντάξει;
Είμαι εγκλωβισμένη σε ένα ασανσέρ και αυτό είναι το χειρότερο μου. Και όμως.. είμαι μόνη μου εκεί και αυτό είναι το και το καλύτερο μου.
Για να έχεις μια ιδέα, δεν θέλω καν να πατήσω το κουδούνι κινδύνου.
Όχι βέβαια ότι όταν βγω υπάρχει περίπτωση να ξαναμπώ και να βρεθώ στο ίδιο κτιριο.
Όχι από φόβο μήπως κλειστώ πάλι.
Απο απλή απάθεια, ίσως και εμπάθεια.
Γιατί αυτοί οι τρελοί νόμιζαν ότι μόνη μου πάτησα το stop....

Tο παζλ..

2009-11-14T13:58:00.014+02:00

Tραγούδι της ημέρας,

Scorpions - You and I

"You and I... just have a dream..."

Kαι λοιπόν αυτό που ονομάζετε ψυχή, δεν μπορεί να είναι απομονωμένη ή πονεμένη και να χρειάζεται μια άλλη ψυχή για να απεγκλωβιστεί;
Γιατί δεν την διαλέγεις εσύ, ούτε αυτή εσένα, αυτό σας επιλέγει και παίζει μαζί σας, ρίχνοντάς σας μέσα στο σύμπαν, σαν δύο οντότητες που απλά πρέπει να συναντηθούν, να ενωθούν και να είναι μαζί. Ίσως αυτό που λέτε μοίρα ή πεπρωμένο.
Μπορεί μέσα σε αυτόν τον τεράστιο και τρελό κόσμο, να υπάρχει μόνο ένας που να χρειάζεται εσένα, και ίσως κατα βάθος, να χρειάζεσαι κι εσύ αυτόν, χωρίς να το ξέρεις. Όπως το πρώτο κομμάτι ενός παζλ που πιάνεις στο χέρι σου, αντιστοιχεί επακριβώς μόνο σ' ένα άλλο κομμάτι, αν και σου μοιάζει ότι θα μπορούσε να ταιριάξει δίπλα σε όλα τα υπόλοιπα που είναι σκόρπια εδώ κι εκεί.
Και για να μην ξεφεύγω, έλεγα για αυτό που εσείς ονομάζετε ψυχή. Εγώ δεν ξέρω πως να το ονομάσω, αφού πάει και έρχεται. Για εμένα υπάρχει θεός. Θεός είναι η Αγάπη, και όταν υπάρχει αυτή, υπάρχει και θεός. Όταν δεν υπάρχει, υπάρχω εγώ.
Αναρωτιέμαι αν πρέπει όλα να τα ξέρουμε, αν η άγνοια είναι ευτυχία και η γνώση υπερδύναμη. Αν γνωρίζω ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό, κάθε πτυχή του. Γιατί δεν τον έχω ζήσει τον κίνδυνο, ούτε έχω χάσει την ψυχραιμία μου, ούτε έχω νιώσει οργή. Δεν ξέρω λοιπόν, τι θα μπορούσε να βγει εκεί. Ξέρω μόνο ότι υπάρχουν σε αυτές τις περιπτώσεις δυνατά και αδύναμα πλάσματα. Και το καθένα βρίσκει την δική του διέξοδο. Μπορεί όμως να έχει βρει μια πλασματική διέξοδο, γι αυτό και να επιστρέφει πάντα πίσω. Μπορεί να βρει όμως και μια πραγματική διέξοδο. Και τότε να πιστέψει και στον θεό που λέω εγώ αγάπη. Και να τον νιώσει, και να μην χρειαστεί να ξανά γυρίσει εκεί.
Το να νομίζω ότι μπορεί εγώ να είμαι η διέξοδος αυτή για κάποιον, είναι πραγματικά ναρκισσιστικό. Όμως μπορεί να είναι και αναγκαίο. Πραγματικά δυσκολεύομαι, τι να κάνω.. να γελάσω ή όχι με του ανθρώπου τη μεγάλη ιδέα που 'χει για τον εαυτό του...

Μακρύς δρόμος..

2009-11-11T00:06:00.005+02:00

«Κορφές δεν ξέρω δίχως μόχθου ανηφοριά, ύψη δεν ξέρω δίχως κόπους ν΄ανεβαίνουν. Ξεκούραστα, μονάχα κατεβαίνουν…..»

Ακίνητος κόσμος..

2009-11-05T20:38:00.006+02:00

"Ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών μας δεν ήταν τόσο κοντά η μία στην άλλη όσο είναι σήμερα, κι όμως ποτέ άλλοτε οι καρδιές μας δεν ήταν τόσο μακριά η μία από την άλλη όσο είναι σήμερα.."

-Αντώνης Σαμαράκης

Τόσο διαχρονικό, και τόσο επίμονα αμετάβλητο.. Να είσαι χαμένος μέσα στο απέραντο πλήθος, κι όμως να νιώθεις τόση ακινησία γύρω σου..
Μήπως άραγε η μοναξιά είναι κάτι πολύ παρεξηγημένο;
Γιατί ο άνθρωπος είναι το μόνο ον που ξέρει ότι είναι μόνο του..
Μήπως τελικά την απολαμβάνουμε;..
Γιατί κι εμένα μου αρέσει τρομερά ο κόσμος, αλλά μόνο να τον βλέπω, όπως και η φασαρία, αλλά μόνο να την ακούω..

Ταξιδιάρα ψυχή...

2009-10-01T23:33:00.027+03:00

Tραγούδι της ημέρας,

Τρύπες - Ταξιδιάρα ψυχή

12 μαγευτικοί προορισμοί..12 παράθυρα στον κόσμο..
Βlue Zaxir διάλεξε..!!

Τόκιο

Κοπεγχάγη

Πράγα

Bερολίνο

Κωνσταντινούπολη

Λονδίνο

Παρίσι

Βενετία

Ρώμη

Βουδαπέστη

Μόσχα

Μαδρίτη
Η Μαδρίτη κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι ο πρώτος προορισμός (εδώ, τελευταίος και καλύτερος!)

Το ερωτηματολόγιο του Προύστ

2009-08-31T15:41:00.013+03:00

Tραγούδι της ημέρας,

Woven Hand - Sparrow Falls

"What stands between us, runs right through my head.."

Πότε υπήρξατε πιο ευτυχισμένος;

Όταν ζούσα στην άγνοια.

Πώς φαντάζεστε την τέλεια ευτυxία;

Ήρεμη.

Τι ή ποιος είναι η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής σας;

Η Blue Zaxir.

Ποιο ταλέντο θα θέλατε να είχατε;

Της μαθηματικής σκέψης.

Αν μπορούσατε ν' αλλάξετε ένα πράγμα στον εαυτό σας, ποιο θα ήταν αυτό;

Τον ενθουσιασμό μου.

Αν μπορούσατε ν' αλλάξετε ένα πράγμα στην οικογένεια σας, ποιο θα ήταν;

_____/\__/\_____/\_/|_/|_____/\_/\_________

Ποιο είναι το πιο πολύτιμο απόκτημά σας;

Αυτό που δεν εχω αποκτήσει ακόμα.

Που θα θέλατε να ζείτε;

Κάπου παραδοσιακά.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Μην γίνω όσα κοροϊδεύω.

Τι αντιπαθείτε περισσότερο;

Την μικροπρέπεια.

Ποιο χαρακτηριστικό σας αντιπαθείτε περισσότερο;

Τον ενθουσιασμό!

Τι αντιπαθείτε περισσότερο στους άλλους;

Την μιζέρια.

Ποια θεωρείτε ως μεγαλύτερή σας σπατάλη ;

Τη σπατάλη χρόνου.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι;

Το συνεχές.

Ποια θεωρείτε την πιο υπερτιμημένη αρετή;

Την μετριοφροσύνη.

Σε ποιες περιπτώσεις ψεύδεστε;

Ποτέ δεν ψεύδομαι.

Ποιον άνθρωπο απεχθάνεστε;

Τον άδικο.

Ποιο πράγμα θεωρείτε ότι σας χαρακτηρίζει;

Η περηφάνεια.

Για ποιο πράγμα έχετε μετανιώσει;

Μόνο γι αυτό που δεν έκανα.

Τι εκτιμάτε σε ένα φίλο;

Τον συνδυασμό.

Ποιοι είναι οι ήρωές σας στην πραγματική ζωή;

Αυτοί που γεννιούνται απ' τις στάχτες τους (κλισεεεε!)

Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα;

Πίστη είναι, το να μη θέλεις να γνωρίζεις την αλήθεια - Νίτσε

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Οι υποχρεώσεις.

Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Victor Hugo, Fyodor Dostoyevsky, Jean-Paul Sartre

Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Την ειλικρίνεια.

...και σε μια γυναίκα;

Τo ήθος.

Το τραγούδι που τραγουδάτε κάνοντας ντους;

Μόνο τότε δεν τραγουδάω!

Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Γράμμα σ' ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ - Oriana Fallaci

Η ταινία που σας σημάδεψε;

Lives of others

Το αγαπημένο σας χρώμα;

Άσπρο

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

Είμαι μπερδεμένη.

Σε ποιά λάθη δείχνετε μεγαλύτερη επιείκεια;

Στα ανθρώπινα.

Εαν συναντούσατε το Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Ότι δεν βλέπω όνειρο!

H κόλαση είναι οι άλλοι

2009-07-03T22:55:00.008+03:00

Tραγούδι της ημέρας,

Era - Ameno

Αυτό είπε ο Σαρτρ, πως η κόλαση είναι οι άλλοι.
Πως η κόλαση δεν είναι, όπως πιστεύαν παλαιότερα οι λαϊκοι άνθρωποι, ένα κόσμος σκοτεινός, με καζάνια από φωτιές, μορφές τρομαχτικές και πρωτόγνωρες και βασανιστήρια.
Ή τουλάχιστον σωματικά βασανιστήρια.
Αντιθέτως, είναι ένας κόσμος απόλυτα φωτεινός, όπου γινεται αντιληπτό ανά πάσα στιγμή το κάθε σου ελάττωμα, ακόμα και το πιο μικρό, το πιο ασήμαντο.
Και σε αυτόν τον κόσμο, είσαι αναγκασμένος να ζεις με τύπους και χαρακτήρες ανθρώπων, που κατέκρινες όσο ήσουν εν ζωή.
Με αυτούς που θεωρούσες ανυπόφορους.
Με αυτούς θα είσαι καταδικασμένος να υπάρχεις στην αιωνιότητα, και όχι απλά να τους ανέχεσαι. Αλλά και να τους υπομένεις. Στο ρόλο του κριτή. Και οι άλλοι φυσικά εσένα, το ίδιο.
Καμία επιλογή, καμία έξοδος.

Ο δήμιος για τον καθένα από εμάς, είναι ο άλλος.

Αυτή είναι η κόλαση μας και εν ζωή.
Φοβόμαστε πώς μας βλέπουν οι άλλοι, πώς μας κρίνουν, την εικόνα που δίνουμε, και την εντύπωση που βγάζουμε προς τα έξω.
Επηρεαζόμαστε από τις γνώμες και τις σκέψεις των άλλων, και πονάμε όταν δεν μπορούμε να είμαστε αυτό που θα ήθελαν εκείνοι να είμαστε για εκείνους..το ιδανικό..
Πονάμε όταν δεν μπορούμε, ενώ έχουμε την εικόνα της τελειότητας μέσα μας, να την υλοποιήσουμε..να την φτάσουμε..
Νομίζουμε πως είμαστε σωστοί μέσα στο σπίτι μας, όμως όταν βγούμε απ' αυτό, βυθιζόμαστε στις αμφιβολίες..στα ερωτηματικά..
Νομίζουμε πως κάνουμε κάτι καλά, αλλά πάντα περιμένουμε κάποιον να μας το πει για να μας επιβεβαιώσει..να μας γεμίσει..

Έτσι κι εγώ..
Αν δεν ακούσω αυτό που ήθελα, ποτέ δεν θα είμαι σίγουρη.

Ας μιλήσουν οι εικόνες..

2009-04-16T21:41:00.032+03:00

ΗΔΕ Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΙΣ ΕΛΛΗΣΙ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΑΚΩΝ ΑΡΞΕΙ

ΠΡΙΝ

ΜΕΤΑ

ΠΡΙΝ

ΜΕΤΑ

ΠΡΙΝ

ΜΕΤΑ

ΠΡΙΝ

ΜΕΤΑΠΡΙΝ

Ο καθρέφτης

2008-12-28T23:38:00.007+02:00

Δεν θα σου ξανά πω ποτέ ψέματα. Το να σε κοροϊδεύω είναι το μόνο εύκολο..μα τι πραγματικά κερδίζω απ' αυτό? Ενοχές.
Απλά με απογοητεύεις πολλές φορές, και δεν ξέρω πως να το χειριστώ. Nιώθω ότι με προδίδουν όλοι, και δεν περιμένω να κάνεις το ίδιο κι εσύ. Αλλά το κάνεις! Ακόμα κι εσύ με προδίδεις.
Γιατί δεν μπορούμε μεταξύ μας τουλάχιστον να είμαστε ειλικρινείς? Αφού και οι δύο σιχαινόμαστε τα ψέματα.
Σε ρώτησε κάτι και απάντησες τόσο φλου, αόριστα και αφηρημένα, ενώ δεν σου ταιριάζει. Γιατί υποτίθεται ότι είσαι ντόμπρα.. αλλά μάλλον είσαι δήθεν.
Αισθανόσουν ωραία όταν κοίταζες τον καθρέφτη και μέσα του έβλεπες μια ξένη? Μια τόσο άγνωστη που όμως σου προκαλούσε απέχθεια? Γιατί όταν σε χρειάζομαι μ' εγκαταλείπεις? Και γιατί κάθε φορά που συζητάμε είσαι ανοιχτή αλλά όταν συζητάς με κάποιον άλλον κρύβεσαι, μασάς τα λόγια σου?
Γιατί ενώ λες πράγματα και υποστηρίζεις ιδέες, σε μια στιγμή αδυναμίας τα αναθεωρείς? Μετά πως μπορώ να ξανά πιστέψω σε 'σένα? Πως μπορώ να βασίζομαι? Γιατί ενώ ξέρεις ότι θα μετανιώσεις αργά ή γρήγορα για κάτι που θα κάνεις.. δεν σταματάς. Δεν συγκινείσαι. Μερικές φορές είσαι τόσο αυθόρμητη, αγγίζεις τα όρια της απερισκεψίας. Πριν κάνεις ή πεις το οτιδήπτε, σκέψου το, μέτρα από μέσα σου μέχρι το 10, κάνε κάτι για να το εμποδίσεις, αλλά αλλίμονο.. μην κινείσαι τόσο γρήγορα!!
Πότε θα τα βρούμε εμείς οι δύο? Πότε θα συμφιλιωθούμε? Γιατί αυτό είναι το μυστικό. Να είμαστε καλά μαζι. Εξαρτώμαστε η μια απ' την άλλη. Σε ορίζω και με ορίζεις. Πρέπει να είμαστε ενωμένες. Εξάλλου είμαστε ίδιες. Τίποτα δεν μας χωρίζει, παρά μονάχα ένας καθρέφτης.. Μια απ' τις δύο πρέπει επιτέλους να τον σπάσει.

Το πιο πολύτιμο απ' όλα.

2008-11-28T22:56:00.018+02:00

Λέγεται ότι το πιο λυπηρό πράγμα για κάποιον, είναι να αντιμετωπίζει αυτό που θα μπορούσε να είχε γίνει, γι αυτό άφησε τις σκιές πίσω και απ' τα φαντάσματα τρέξε μακριά να σωθείς.
Τα αργά βήματα δεν σου αρμόζουν, είναι δειλά, και η ζωή γρήγορα κυλά, ο χρόνος σαν οργισμένος άνεμος σκορπίζει την νιότη.
Ένα πρωί θα ξυπνήσεις και θα τα 'χεις ζήσει όλα.
Και ίσως πιάσεις τον εαυτό σου να κοιτάζει μέσα από μια διάφανη κουρτίνα που αποτυπωμένη πάνω της θα 'χει, κάθε ασπρόμαυρη στιγμή της ζωή σου, και θ'αναρωτιέσαι..τι ήταν αυτό που άξιζε να σε φέρει μέχρι εδώ.
Πάντα όμως υπάρχει λόγος, και την απάντηση την ξέρεις.
Τα μικρότερα πράγματα αποκτούν τη μεγαλύτερη αξία, γιατί αν και φτιάχτηκαν από λανθασμένη αντίληψη ανθρώπων, ανθρώπινη κρίση δεν τα 'χει δηλητηριάσει.
Μην το αρνείσαι.
Κάποιες φορές νοσταλγείς δευτερόλεπτα που σου χάρισαν τα μεγαλύτερα χαμόγελα, αυτά που μοιράστηκες με αγαπημένα πρόσωπα.
Και αν νομίζεις ότι θα υπάρχουν για πάντα, έχεις δίκιο.
Τίποτα δεν πεθαίνει, οι αναμνήσεις δεν σε ξεγελούν.
Ό,τι γεννιέται με αγάπη, στον παράδεισο καταλήγει, και στον δρόμο τον αγγέλων θα οδηγηθείς μόνο αν τα ροδοπέταλα της ψυχής σου ακολουθήσεις..
Και αν η ματιά σου περιπλανιέται σε κόσμους που δεν έχεις ζήσει, να ξέρεις ότι δεν ονειρεύεσαι.
Αρκεί να τους φτιάξεις πιο απλούς, και γρήγορα σε αυτούς θα φθάσεις.
Και αν χαθείς στο δρόμο, σκέψου ότι δεν είσαι μόνος στο όνειρο.
Το κενό σου θα σε συνοδεύει, μέχρι να βρεις τον εαυτό σου.
Ξέρω, φοβάσαι την μοναξιά.
Μα κάθε φορά θα 'σαι πιο γεμάτος.
Κι αν ό,τι συναντήσεις σου φανεί σκοτεινό, σκέψου πως η νύχτα πάντα ξημερώνει.
Σκέψου ότι πάντα υπάρχει κάτι που των ανθρώπων την σκέψη ξεπερνά, κάτι που ανοίγει φτερά και στα ουράνια πετά..
Είναι αυτό που δεν έχει κατορθώσει κανένας ποιητής να γράψει, αυτό που δεν έχει καταφέρει να φανταστεί κανένας ζωγράφος, αυτό που δεν έχει λέξεις ένα μωρό να περιγράψει..
Αυτό είναι..μην το χάσεις.
Το πιο πολύτιμο απ' όλα.

10 γιατί

2008-11-15T21:29:00.007+02:00

Aπλά σκεφτόμουν..

1) Γιατί είναι πιο εύκολο ν' αγαπάει κανείς την ανθρωπότητα παρά τους ανθρώπους;

2) Γιατί προσπαθούμε όλοι να βρούμε ποιός είναι ο προορισμός μας στη ζωή, αφού η μοίρα όλων των ανθρώπων είναι ο θάνατος;

3) Γιατί πολλοί δεν πιστεύουν στα φαντάσματα, αφού εμείς οι ίδιοι γινόμαστε φαντάσματα του εαυτού μας;

4) Γιατί οι άνθρωποι φοβόμαστε τη φυλακή αφού δεν ζούμε έτσι κι αλλιώς ελεύθεροι;

5) Γιατί όλοι νομίζουν ότι τα vampire είναι φανταστικά πλάσματα, ενώ ζουν ανάμεσά μας και τρώνε τις ψυχές μας;

6) Γιατί φοβόμαστε την μοναξιά, αφού μόνοι μας ήρθαμε και μόνοι μας θα φύγουμε;

7) Γιατί λέμε τρελούς όσους είναι εγκλεισμένοι σε ψυχιατρεία, απ' τη στιγμή που οι περισσότεροι είναι έξω απ' αυτά;

8) Γιατί οι άνθρωποι έχουμε την τάση να θεοποιούμε όποιον πεθαίνει, ενώ όσο ζούσε του σκάβαμε τον λάκκο;

9) Γιατί τα πιο σοβαρά πράγματα λέγονται πάνω στην πλάκα;

10) Γιατί όταν κάνεις κάτι κακό το θυμούνται όλοι, ενώ όταν κάνεις κάτι καλό δεν το θυμάται κανείς;

Έξω απ' το παράθυρό μου..

2008-11-08T20:31:00.015+02:00

Τραγούδι της ημέρας,

Pink Floyd - Comfortably Numb

"The child is grown, the dream is gone..."

Έξω απ' το παραθυρό υπάρχει σκοτάδι και κενό.
Καμια φορά και αστέρια..αλλά δεν μένουν για πολύ, πέφτουν στην γη και μοιάζει ειρωνικό, να ζηλεύουν το ανθρώπινο τίποτα.
Είναι ένα πάρκο απέναντι, μου θυμίζει τη ματαιότητα της ύπαρξής του, μια φορά πηγαίναμε εκεί όταν ήμασταν παιδιά και είχε ζωντάνια, γέλια, χαρά. Τώρα πια απλά υπάρχει.
Υπάρχουν και φώτα τριγύρω, όχι πολλά, αλλά αρκετά για να μην φοβάμαι το σκοτάδι.
Έχει και μια παλιά εκκλησία, γεμάτη μόνο με πεταμένες κούτες, μόνο με αναμνήσεις.
Κάποτε έβλεπα καλαμιές, εκεί στα δεξιά - κρυβόμασταν με παιδιά που τώρα έχουν φύγει, δεν τις βλέπω πια, έχουν χτιστεί πολυκατοικίες. Και είναι όλες τους απρόσωπες.
Τα πρωινά έχει συνήθως ομίχλη και τα κρύβει όλα, αλήθεια, κάτι ξέρει και το κάνει...
Υπάρχουν και δέντρα και όταν φυσάει δημιουργούνται ήχοι, όσα χρόνια και αν περνάνε, ακόμα με τρομάζουν.
Και αυτοί οι δρόμοι μπροστά μου.. Αυτοί οι δρόμοι μοιάζει να μην βγάζουν πουθενά και παράλληλα να 'ναι ατελείωτοι..μα πάντα εδώ καταλήγουν..
Είναι παραμορφωτικοί καθρέφτες τα μάτια μου, και το παράθυρο καθρέφτης της ψυχής μου..
Αύριο μπορεί να έχουν φύγει όλα αυτά..αν και θα κοιτάζω ακόμη από το ίδιο παράθυρο.. Θα έχουν φύγει αν τα διώξω εγώ.

Ώρα για παιχνίδι!!

2008-10-28T14:05:00.019+02:00

Σ' ευχαριστώ πολύ Protoplastos για την πρόσκληση...!

"Βάλε Link (σύνδεση) προς το άτομο που σε έκανε tag.

Γράψε 7 αλήθειες για σένα στο blog σου, κάποιες κοινές, κάποιες περίεργες.
Κάνε tag 7 άτομα στο τέλος της ανάρτησης βάζοντας τα ονόματα τους και links προς το blog τους.
Ειδοποίησε τους ότι του έχεις κάνει tag αφήνοντας σχόλιο στο blog τους."

Αρχίζω...

Αλήθεια 1.
Κοροϊδεύω την μουσική της Βritney Spears, και έχω πιάσει τον εαυτό μου να κάνει χαβαλέ με τραγούδια της. (Παρακμή, ξέρω.)
Aλήθεια 2.
Θα ήθελα να είμαι άντρας.

Αλήθεια 3.
Όταν κάποιος μου λέει ότι έχει λογαριασμό στο facebook, χάνω πάσα ιδέα γι αυτόν. (Γιατί? Θα σας γελάσω, και εγώ έχω!)
Αλήθεια 4.
Δεν μου αρέσει η στολή, παρά μόνο η ασφάλεια που αυτή προσφέρει.Αλήθεια 5.
Κάποια στιγμή μετά από καιρό θα δώσω εξετάσεις στο κρατικό θέατρο, αλλά αυτό είναι καθήκον!
Αλήθεια 6.
Είμαι πολύ ενθουσιώδης τύπος, όταν καταπιάνομαι με κάτι δεν ασχολούμαι με τίποτα άλλο, και σε σύντομο χρονικό διάστημα τα βαριέμαι όλα μαζί! (ρωτήστε και την BlueZaxir!)

Aλήθεια 7.
Όσο περίεργο και αν ακούγεται,τρέφω μια ιδιαίτερη συμπάθεια στους άντρες ομοφυλόφιλους (όταν μέσα σε 30 άτομα, σε ερώτηση "Τι χρειάζεται για να κρατήσει ένας γάμος" απανταει μόνο αυτός "Αγάπη", τότε λογικό δεν είναι??)

------------------------------------------------------------------

Προσκαλώ στο παιχνίδι με την σειρά μου, τους παρακάτω:

BlueZaxir-BlueLais
e-Iωάννης
Άνεμος
Theodosia
Σκόρπιες Σκέψεις
pop-άρι
~edelweiss~

Αλλά και όποιον άλλο θέλει!

Σαπφώ, η 10η Μούσα

2008-10-20T22:32:00.006+03:00

Τραγούδι της ημέρας:

Νίκος Ξυδάκης & Ελευθερία Αρβανιτάκη - Γρήγορα η ώρα πέρασε

"Ο Έρωτας που βάσανα μοιράζει, ο Έρωτας
που παραμύθια πλάθει άρπαξε την ψυχή μου
και την τράνταξε ίδια καθώς αγέρας απ' τα βουνά
χυμάει μέσα στους δρυς φυσομανώντας."

-Σαπφώ

Μεγίστη Ελληνίδα ποιήτρια, η πρώτη γυναίκα στον κόσμο που έγραψε ποιήματα. Γεννήθηκε στη Λέσβο, κατ’ άλλους στην Ερεσσό και είχε πατέρα τον Σκάμανδρο. Ονομάσθηκε Δεκάτη Μούσα. Εξορίστηκε από τον Πιττακό, για λόγους πολιτικούς, στις Συρακούσες, όπου την περιέβαλαν με τιμές. Κατέστησε το σπίτι της Επιμορφωτήριο για τις νέες και τις γυναίκες, οι οποίες, λόγω των κοινωνικών και πολιτικών συστημάτων ήταν καταδικασμένες στην αμάθεια. Λόγω της επιρροής της στις νεαρές της φίλες και μαθήτριες, στις οποίες εδίδασκε μελωδία, χορό, ποίηση, τρόπους, εκτιμήθηκε και αγαπήθηκε με αληθινή αφοσίωση απ’ αυτές, γεγονός που παρερμηνεύθηκε από πολλούς μισογύνες και εχθρούς της γυναικείας πνευματικής ανάπτυξης.

Η ποιήτρια κατηγορήθηκε ακόμα και για άσεμνη και προκάλεσε τα σκώμματα των κωμικών της εποχής. Δυστυχώς ο ζήλος των πρώτων χριστιανικών χρόνων, που στράφηκε με μανία εναντίον του πολυθεϊστικού πολιτισμού, κατέστρεψε με ιδιαίτερη εκδίκηση τα γραπτά της Σαπφώς. Αυτή η σχέση, μεταξύ αυτής και των μαθητριών της, που ήταν εμπνευσμένη από θρησκευτικές ιδέες, θεωρήθηκε αργότερα απρεπής, επειδή είχε και ερωτικές διαστάσεις και γι' αυτό έμεινε στην ιστορία ως «λεσβιακός έρως». Ένας μεταγενέστερος θρύλος λέει ότι η Σαπφώ, λόγω του ανεκπλήρωτου έρωτά της για την όμορφη νέα Φαόν, που την απέρριψε και την εγκατέλειψε, έπεσε από τα βράχια της Λευκάδας στη θάλασσα. Δεν είναι όμως γνωστό, αν υπήρξε καν πρόσωπο με αυτό το όνομα ή πρόκειται για θρύλο.
Η Σαπφώ θεωρείται με την ποιήσή της, που ήταν γραμμένη στην αιολική διάλεκτο, ως η σημαντικότερη λυρική ποιήτρια της αρχαιότητας. Ο Πλάτων την ονομάζει δέκατη μούσα, ο Ανακρέων «ηδυμελή», ο Λουκιανός «μελιxρόν αύχημα Λεσβίων». Η ποίησή της δονείται από αυθορμητισμό και έντονα αισθήματα. Αρκετοί από τους στίχoυς της μαρτυρούν έντονο ερωτισμό και λυρισμό. Από τα ποιήματά της, που συνέλεξαν οι Αλεξανδρινοί και δημοσίευσαν σε βιβλία, τα πιο διάσημα ήταν οι Ύμνοι και τα Επιθαλάμια (τραγούδια του γάμου). Τα έργα της εξαφανίστηκαν μαζί με τις βιβλιοθήκες που πυρπολούσαν από τον 4ο αιώνα και μετά οι χριστιανοί. Εκτός από μικρά αποσπάσματα, έχουν διασωθεί ολόκληρα μόνο ένας Ύμνος στην Αφροδίτη και μία Ωδή σε μία ωραία κοπέλα.

Ρητά απ' την Σαπφώ:

* "Αν μια αγάπη διαρκεί, είναι γιατί κάτι μένει ακόμη μέσα μας ανικανοποίητο."
* "Και τώρα ο έρωτας ο λυσιμελής με παρασύρει."
* "Φήμη είναι η ευωδιά των αγαθών μας πράξεων."

Ποιήματα της που μελοποιήθηκαν:

* Αθάνατη Αφροδίτη
* Ατθίδα
* Γρήγορα η ώρα πέρασε
* Θεός μου φαίνεται
* Κέλομαι σε Γογγύλα
* Κοντά της
* Να 'χα πεθάνει
* Ο Άδωνις
* Οσ' άστρα γύρω
* Πολλές φορές
* Σαπφώ
* Τι θέλω τι

Γι αυτήν έγραψαν:

* ο Ηρόδοτος, αναφορές στην οικογένειά της
* ο Αριστοτελικός φιλόσοφος Χαμαιλέων, Βιογραφική πραγματεία, ~300 π.Χ.
* ο Αριστοτέλης αναφέρει στιχομυθία μεταξύ Σαπφούς και Αλκαίου όπου ο Αλκαίος ... κάτι θέλει να της πει ... αλλά ντρέπεται κι η Σαπφώ του απαντά "αν είχες να πεις κάτι όμορφο και καλό κι αν δεν σ' έτρωγε η γλώσσα σου να πεις κακά πράγματα, δεν θα ντρεπόσουνα και θα φανέρωνες τη δίκαιη σκέψη σου".
* ο Αιλιανός Κλαύδιος, στην Ποικίλη ιστορία του, αναφέρει μεταξύ άλλων ότι ο Πλάτωνας την αποκαλούσε σοφή.
* ο Κολοφώνιος ποιητής Ερμεισιάναξ, σύγχρονος του Αλεξάνδρου ή του Πτολεμαίου, στην ελεγεία του με τίτλο Λεόντιον, σε αναφορές ερωτικών σχέσεων μεταξύ ποιητών, αναφέρει έρωτα του Αλκαίου προς τη Σαπφώ, κι εμφάνιζε ως αντεραστή του Αλκαίου τον Ανακρέοντα - αλλά ο τελευταίος ήταν αρκετά μικρότερός της και σε συνδυασμό με το λυρισμό και των δυο.. μάλλον πρόκειται για κάποια αλληγορία
* ο Μάξιμος ο Τύριος, φιλόσοφος του β' μισού του 2ου μ.Χ. αι., μας λέει πως ήτανε "μικρά και μέλαινα", κι απορρίπτει τις διαδόσεις σχετικά με ομοφυλοφιλικές σχέσεις με τις φίλες της, κι αποφαίνεται ότι οι σχέση της με τις γυναίκες του κύκλου της ήταν μόνο παιδαγωγική και μορφωτική, ανάλογη με τη σχέση του Σωκράτη με τους μαθητές του.
* ο Οράτιος επιμένει στις ωδές του ότι τα άσματα της Σαπφούς είναι άξια ιερού θαυμασμού.
* ο Οδυσσέας Ελύτης, ποιητής του 20 αι. μ.Χ. από το ίδιο της το νησί, αλλιώς ωραίος, κι ίσως ο πλέον αντικειμενικός απ' όλους, αναφέρει πως τη νοιώθει σα μια μακρινή του ξαδέρφη, "Δυόμισι χιλιάδες χρόνια πίσω, στη Μυτιλήνη", ίσως λιγάκι μεγαλύτερη, αλλά που μεγαλώσανε παίζοντας "στους ίδιους κήπους, γύρω από τις ίδιες ροδιές, πάνω απ' τις ίδιες στέρνες" και της αφιερώνει ένα από τα μικρά του έψιλον, όπου συμπυκνώνει μέσα σε τρεις μικρές σελιδούλες το παγκόσμια αποδεκτό εγκώμιο της ποίησής της, μας μεταδίνει το ύφος και το χρώμα του "σαλονιού" της - κι ίσως και της ψυχής της, κλείνοντας .."Τέτοιο πλάσμα ευαίσθητο και θαρρετό συνάμα δε μας παρουσιάζει συχνά η ζωή. Ένα μικροκαμωμένο βαθυμελάχροινο κορίτσι, ένα "μαυροτσούκαλο", όπως θα λέγαμε σήμερα, που ωστόσο έδειξε ότι είναι σε θέση να υποτάξει ένα τριαντάφυλλο, να ερμηνέψει ένα κύμα ή ένα αηδόνι, και να πει "σ' αγαπώ", για να συγκινηθεί η υφήλιος".

Αποσπάσματα της:

"...καί γελαίσας ιμέροεν τό μ' ή μάν καρδίαν εν στήθεσιν επτόαισεν. ως γάρ ές σ' ίδω βρόχε' ώς με φώναισ' ουδ' έν έτ' είκει..."

Μετάφραση
"...και το γέλιο σου αχ! που ξελογιάζει και που λιώνει στο στήθος την καρδιά μου. Σου τ' ορκίζομαι γιατί μόλις που πάω να σε κοιτάξω νιώθω ξάφνου να μου κόβεται η μιλιά μου..."

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

"...όταν ο ήλιος έχοντας βασιλέψει πια η σελήνη με ένα κόκκινο θάμπος ξεπροβάλλει όλα τα αστέρια γύρω της να εξαφανίσει, κι ένα φέγγος απλώνει ως πέρα στο αλμυρό το πέλαγος και στους αγρούς με τα χιλιάδες άνθη ..."

"Ατθίδα"
Από το γάλα πιο λευκή
απ' το νερό πιο δροσερή
κι από το πέπλο το λεπτό, πιο απαλή.
Από το ρόδο πιο αγνή
απ' το χρυσάφι πιο ακριβή
κι από τη λύρα πιο γλυκιά, πιο μουσική...

Ο Μύθος της σπηλιάς του Πλάτωνα

2008-10-19T13:37:00.013+03:00

Tραγούδι της ημέρας,

Midnight Choir - Mercy of Maria

"As i wipe my past for something good to last, as demons are crowling under my skin, as i walk away there`s nothing to do but pray, that Maria will take me in her arms.."

"«Φαντάσου ένα μακρύ διάδρομο που καταλήγει σε μια μεγάλη, κατασκότεινη σπηλιά (υπόγειο κατοικητήριο). Εκεί μέσα βρίσκονται από την παιδική τους ηλικία αλυσοδεμένοι άνθρωποι πολλοί, σε αλλεπάλληλες σειρές, που κοιτούν μόνο μπροστά, τον τοίχο της σπηλιάς. Σημείωσε, ότι αυτοί οι δεσμώτες δεν μπορούν να κοιτάξουν αριστερά, δεξιά και πίσω. Ούτε τους εαυτούς τους δεν μπορούν να δουν. Σ' αυτή την κατάσταση βρίσκονται σ' όλη τους τη ζωή... Φαντάσου τώρα, ότι πίσω από τις σειρές των δεσμωτών υπάρχει αναμμένη μια μεγάλη φωτιά. Μπροστά από τη φωτιά και πίσω από τις πλάτες τους, περνοδιαβαίνουν με ταχύτητα άνθρωποι «θαυματοποιοί» (εξουσιαστές) που μεταφέρουν, κρατώντας πάνω στα κεφάλια τους, διάφορα αντικείμενα, των οποίων μόνο τις σκιές βλέπουν οι δεσμώτες να προβάλλονται στον τοίχο της σπηλιάς, εξαιτίας της λάμψης που παρέχει η φωτιά κι ακούν την ηχώ από τις φωνές τους. Ξαφνικά (εξαίφνης) ένας φυλακισμένος σπάει τα δεσμά του και με βήματα δειλά στην αρχή αλλά σταθερά, βγαίνει από τη σπηλιά, ανεβαίνει στην επιφάνεια της γης και, κάτω από το φως του ήλιου, αντιλαμβάνεται την πλάνη στην οποία ζούσε, όσο καιρό αυτός και οι συνάνθρωποί του ήταν αλυσοδεμένοι στη σπηλιά ...;»"

Η φανταστική (αλλά τόσο δυνατή) αυτή περιγραφή, γνωστή και ως «ο μύθος του σπηλαίου», βρίσκεται στο 7ο κεφάλαιο της «Πολιτείας» του Πλάτωνα (-380) και είναι βέβαια μια αλληγορία.

Τι εννοούσε πραγματικά ο Πλάτωνας με αυτόν τον μύθο?
Θα μπορούσε να αναφέρεται στην φυλακή της ψυχής, που ίσως όταν γνωρίζει κάποια άλλη ψυχή, την άλλη μισή της, βλέπει το φως, την ομορφιά του κόσμου?
Θα μπορούσε να αναφέρεται σε ανθρώπους που έχουν τέτοια παιδεία και γνώση ώστε να συμπαρασύρουν με αυτή τον καθένα στον κόσμο της σοφίας (κατ' αυτούς και πραγματικότητα)?
Μήπως γίνεται λόγος για τον σκοταδισμό στον οποίο ζούσαν οι άνθρωποι μέχρι που έφτιαξαν πολιτισμό?
Ή απ' την άλλη, επισημαίνει ότι οι άνθρωποι είναι αιχμάλωτοι των απολαύσεων τους, του υλισμού, και όποιος καταφέρει να σπάσει τα δεσμά, αφιερώνεται στο πνεύμα και στην ψυχή του?
Ίσως προβάλλει και το ενδεχόμενο του πιθηκισμού, ότι δηλαδή τα περισσότερα απ' αυτά που λέμε δεν τα πιστεύουμε, απλώς είναι μασημένη τροφή από άλλους, ότι ζούμε με άλλων τις απόψεις και στάση ζωής?
Ή ίσως είναι θέμα θρησκείας, ότι δηλαδή ο άνθρωπος που κατάφερε να βγει απ' την σπηλιά, κατάφερε να πλησιάσει και τον δημιουργό, ν' αγγίξει την θέωση, ενώ οι υπόλοιποι, παρέμειναν στην ανθρώπινη φύση τους κυριευμένοι από πάθη?
Μήπως ήταν μια προφητεία και επομένως επαλήθευση του σημερινού κόσμου?

Ένας μύθος, πολλά τα ερωτήματα γύρω απ' αυτόν...

Σκάκι - Εισαγωγή στη ζωή

2008-09-09T21:22:00.001+03:00

Τραγούδι της ημέρας,

Garbage - The world is not enough

"If we cant have it all..then nobody will.."

Είχα μείνει με έναν πύργο, ένα αλογάκι, έναν αξιωματικό, τον βασιλιά και την βασίλισσα. Είχα όμως όλα μου τα στρατιωτάκια. Και το χρώμα μου φυσικά που ποτέ δεν καταλάβαινα πόση αισιοδοξία μπορεί να δώσει. Λευκό. Νόμιζα ότι θα χάσω. Είμαι θεωρητικός τύπος, κάπου στην πράξη τα χάνω. Δεν ήξερα από κινήσεις αιφνιδιασμού, αν και είμαι πονηρή δεν έχω στρατηγική. Απλά μου άρεσε κάθε φορά να φωνάζω "Σαχ!", το "Ματ" δεν το φώναξα ποτέ
όμως.

Ποτέ μέχρι τώρα.

Γιατί δεν ξέρω τι έγινε, αλλά τα μαύρα αντίπαλα πιονάκια, έμειναν από χρόνο. Και έτσι είχα την ευκαιρία να παίξω μια δεύτερη φορά. Έγινε ένα κλικ, και μου ήρθε να χρησιμοποιήσω όλα αυτά τα τόσο μικρά σε αξία στρατιωτάκια. Και ξέρεις τι έβγαλα με αυτά; Πύργο, αλογάκι, αξιωματικό, και δεύτερη βασίλισσα. Και έτσι τώρα είμαι πιο ισχυρή από ποτέ. Γιατί τα μαύρα πιονάκια έχουν μόνο την δεδομένη τεχνική τους, να σε περνάνε από δοκιμασίες, να σε οδηγούν σε παγίδες, χωρίς στην ουσία να μπορούν να σε ρίξουν μέσα σε αυτές. Τώρα που έχω το πάνω χέρι στο παιχνίδι, πήρα την πρωτοβουλία να καταργήσω την ώρα. Θα κάνω την κάθε μου κίνηση μετά από πάρα πολύ σκέψη, όση χρειάζομαι για να την εξετάζω απ' όλες τις πλευρές. Και χαίρομαι, γιατί μου δημιουργούσε ένα έντονο άγχος, ο ήχος του δείκτη. Σαν να πήγαινε πιο γρήγορα απ' ότι έπρεπε να πηγαίνει. Και μόνο σε 'μένα. Σαν να ήταν κατά μου.

Δεν έχω κάνει ποτέ αδικία. Πάντα παίζω τίμια. Έχω σκεφτεί ομως άτιμα. Πιάνω τον εαυτό μου να κάνει άσχημες σκέψεις, κατά των μαύρων πιονιών, κατά του αντίπαλου. Σαν να είμαι κάποιο επικίνδυνο εγκληματικό μυαλό. Και το χειρότερο είναι ότι όταν κάνω τέτοιες σκέψεις, μου αρέσει. Το μυαλό μου έχει διαπράξει απίστευτες ενέργειες. Και δεν είναι καθόλου ψέμα αυτό, ότι στο μυαλό και στα όνειρα γίνονται οι μεγαλύτερες αμαρτίες. Για τον αντίπαλο
όμως δεν είμαι σίγουρη. Και αυτός ανανεώνει τα πιόνια του συχνά. Κάποια είναι πολύ αδύναμα και τα βγάζω εκτός παιχνιδιού. Άλλα, ακόμα και αν μπορώ να τα φάω, δεν το κάνω. Υπάρχει κάτι που με κάνει να τα θέλω στην σκακιέρα..με μαγνητίζουν..ίσως επειδή με κάνουν να προσπαθώ. Με τις επιλογές μου ορίζω τις κινήσεις του αντιπάλου. Εγώ είμαι η επίθεση και αυτός η άμυνα.

Παρόλα αυτά αν θέλω να λέγομαι παίχτης, θα πρέπει πάνω απ' όλα να λέγομαι άνθρωπος. Γιατί και τα πιόνια άνθρωποι είναι. Και ο αντίπαλος, η ίδια η ζωή. Και το παιχνίδι; Δεν ξέρω τι φαντάστηκες, αλλά είναι φιλικό. Και το έπαθλο είναι...ότι θέλεις εσύ να είναι...

Delete + Kάδος ανακύκλωσης

2008-09-02T00:52:00.001+03:00

Tραγούδι της ημέρας,

4 Non Blondes - What's up

"Trying to get up that great big hill of hope, for a destination..."

Ποτέ δεν μου άρεσε η διαγραφή.. Πως γίνεται να ζεις πράγματα, έντονα και μη, να έχεις αφιερώσει χρόνο ή χρόνια απ' τη ζωή σου για κάτι ή κάποιον, και όχι να θέλεις, αλλά να μπορείς να τα διαγράψεις έτσι απλά???

Εγώ σήμερα αυτό έκανα. Και έσβηνα και έσβηνα.. είχα κουραστεί να σβήνω, αλλά σκεφτόμουν, τίποτα να μη μείνει.

Κάθε αρχή και δύσκολη λένε. Καμία αρχή δεν είναι δύσκολη, αν έχεις δώσει ένα τέλος. Καμία μέρα δεν γίνεται να είναι το ίδιο άσχημη με μια άλλη, ποτέ δεν μπορείς να πεις ότι η ζωή σου είναι απαίσια. Ποτέ δεν ανατέλλει ακριβώς το ίδιο ο ήλιος.

Όλα, τα πάντα, είναι στο μυαλό. Αυτή η φράση ήταν η λύση σε όλα μου τα προβλήματα, σε ότι με απασχολούσε μέχρι τώρα. Δεν το ήξερα τόσο καιρό. Ήταν τόσο απλό, και όμως. Οι σκέψεις του καθενός, είναι η ζωή του.

Σήμερα άκουσα κάτι πολύ ωραίο και σοφό απ' την κολλητή μου:

"Πρόσεχε τις σκέψεις σου, γίνονται λέξεις.. οι λέξεις πράξεις.. οι πράξεις συνήθεια.. η συνήθεια χαρακτήρας.. και ο χαρακτήρας πεπρωμένο..."

Η ζωή ωραία είναι. Εμείς την κάνουμε δύσκολη. Και σε αυτό όλοι βοηθάμε. Εγώ που σκέφτομαι αρνητικά, επηρεάζω εσένα που μέχρι τώρα σκεφτόσουν θετικά, μέχρι να επηρεάσεις τον επόμενο που θα σκεφτεί αρνητικά. Και μετά αναρωτιόμαστε. Γιατί τόσο κακό στον κόσμο?? Γιατί τόση δυστυχία??

Αυτή τη στιγμή κάποιος πεθαίνει. Κάποιος είναι βαριά άρρωστος. Κάποιος ξέρει ότι θα πεθάνει. Κάποιος χάνει κάποιον δικό του. Κάποιος έρχεται αντιμέτωπος με το πεπρωμένο του.

Και κάποια ΑΠΛΑ ψάχνει την ταυτότητα της. Ποιά είναι, τι έχει κάνει μέχρι τώρα στη ζωή της, γιατί ν' αξίζει να την θυμούνται, τι θα κάνει από εδώ και πέρα. Και επίσης σκέφτεται πόσοι ακόμα κάνουν αυτές τις σκέψεις μαζί της. Και αν είναι θετικές. Ώστε να ενωθούν και να γίνουν δύναμη.

Aισθήσεις

2008-08-30T15:18:00.001+03:00

Τραγούδι της ημέρας,

Sunday drivers - On my mind

"Our communication, is going down a lot, but it is really not my fault, you spoil it when you talk.."

Γιατί οι αισθήσεις είναι επισήμως 5, αφού στην ουσία είναι πιο πολλές; Και έχουν επίσης σχέση με τις σωματικές λειτουργίες. Ας πούμε η αίσθηση του να νιώθεις την ενέργεια και την αύρα των άλλων, η αίσθηση της έλξης, η αίσθηση της κίνησης. Και αφού υπάρχουν τόσες άλλες αισθήσεις, άσχετες με τις σωματικές λειτουργίες, γιατί βάζουν πολλοί πλέον και την 6η αίσθηση (διαίσθηση) μέσα στη λίστα με τις αισθήσεις;

Ενοοώ ότι στην ουσία και η 6η αίσθηση είναι μια οποιαδήποτε απ' τις 5, ή συνδυασμός μερικών. Προβλέπεις κάτι, έρχεται η μέρα που επαληθεύεσαι. Το βλέπεις. Δηλαδή όραση.
Σαφώς υπάρχει διαίσθηση βέβαια. Απλά είναι όπως όλες οι αισθήσεις. Όλοι την έχουμε, όπως έχουμε και όλες τις υπόλοιπες, απλά άλλοι σε μεγάλο βαθμό, άλλοι σε μικρότερο.

Σκέφτομαι αν ήταν να κρατήσω μόνο μια, ποιά θα ήταν αυτή, και το ίδιο αν έπρεπε να στερηθώ κάποια. Νομίζω ότι θα θυσίαζα την όσφρηση, και θα κρατούσα την ακοή. Δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς μουσική, ήχο, συζητήσεις, φωνές, γέλια.. Απ' την άλλη λένε ότι η πιο σημαντική είναι η όραση, νομίζω όμως ότι θα μπορούσα να ζω στα σκοτάδια μου, τουλάχιστον θα είχα και έναν σοβαρό λόγο, σε αντίθεση με τώρα.

Μου αρέσουν οι αισθήσεις. Εννοώ πέρα απ' τις 5. Μου αρέσει η αίσθηση της ικανοποίησης. Να παλεύεις για κάτι, να έχεις νιώσει αγωνία, απελπισία, φόβο, και στο τέλος να κερδίζεις. Μοιάζει με εξιλέωση. Μου αρέσει η αίσθηση που έχω κάποιες νύχτες. Που φυσάει, κάνει κρύο, και έτσι όπως τα νυχτοπούλια παρασύρονται απ' τον άνεμο, να νιώθω έτοιμη να πετάξω κι εγώ. Μερικές φορές αυτή η αίσθηση μου αρέσει τόσο πολύ, που δυσανασχετώ όταν πρέπει να κάνω εκπτώσεις στην λογική μου.

Βλέπω όμως ότι λίγοι ζουν με τέτοιου είδους αισθήσεις. Οι περισσότεροι είναι τόσο αγχωμένοι, απογοητευμένοι, προσδίδουν στα πράγματα έναν πιο δραματικό τόνο απ' αυτόν που χρειάζεται, και έχουν συνηθίσει να ζουν μια διαρκώς εξαντλητική καθημερινότητα χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος και αιτία.. Έχουν ξεχάσει πως είναι να νιώθεις ανάλαφρος, ανέμελος..να πιάνεσαι από μικρές στιγμές..

Θα τελειώσω αυτήν την ανάρτηση, με μια άλλη αίσθηση που είναι τόσο ωραία.. Η αίσθηση του να ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος, έστω και ένας, που πιστεύει σε 'σένα, στα έργα σου. Και που είναι πάντα εκεί για να στο πει και να σε κάνει καλύτερο.

Ο χρόνος είναι...

2008-07-16T04:38:00.001+03:00

Τραγούδι της ημέρας,

Βetter than Ezra - Overcome

O Louis Hector Berlioz, είπε "Ο χρόνος είναι ο καλύτερος δάσκαλος, μα δυστυχώς σκοτώνει όλους τους μαθητές του.."

Κυλάει τόσο δύσκολα κάποιες μέρες.. Και όλο προσπερνάει, και αφήνει πίσω αναμνήσεις, αναμνήσεις, αναμνήσεις.. Τι είναι χρόνος για τον καθένα; Για 'μένα είναι αυτό που έγραψα παραπάνω. Δάσκαλος, αλλά κόβει τους μαθητές του στις εξετάσεις, σκοτώνει ψυχές. Ακούγεται κάπως απαισιόδοξο, ίσως και να είναι, όμως αυτό εκπροσωπεί ο χρόνος για 'μένα. Για άλλους βέβαια είναι γιατρός, που και καλά υποτίθεται ότι θεραπεύει, αλλά αν αυτό ισχύει, τότε πρόκειται για γιατρό του δημοσίου που ζητάει φακελάκια ως αντάλλαγμα. Οι Τρύπες λένε ότι ο χρόνος είναι ένα θλιμένο καρναβάλι, άλλοι λένε ότι είναι ο χειρότερος εχθρός, κάποιοι ότι είναι σύντροφος και συνταξιδιώτης που δεν σε αφήνει ποτέ μόνο, μερικοί ότι είναι η αιωνιότητα, η λογική ότι είναι μόνο το παρόν..
Και η αλήθεια είναι ότι πραγματικά τίποτα καλό δεν έχει ειπωθεί για τον χρόνο!!
Τις προάλλες είχα μια ιδέα, να πετάξω όλα τα ρολόγια που υπάρχουν στο σπίτι..και καλά..ποιόν πάω να κοροϊδέψω; Γίνεται να ξεφύγει κανείς απ' τον χρόνο; Αιώνια φυλακισμένοι σ' αυτόν.

Περί τύχης..

2008-07-09T02:48:00.001+03:00

Tραγούδι της ημέρας,

Blink-182 - I miss you

Ο Robert Collier κάποτε έγραψε "Όλοι έχουμε καλή και κακή τύχη. Το άτομο που αρνείται να τα εγκαταλείψει στην κακή τύχη, αυτό που επιμένει και συνεχίζει, είναι και το άτομο που βρίσκεται εκεί όταν έρχεται η καλή τύχη, και είναι έτοιμο να την υποδεχθεί.."

Σήμερα δεν ήταν και απ' τις καλύτερες μέρες. Υπάρχει τρομερό άδικο. Και άρχισα ν' αντιπαθώ τον Paolo Coelho. Ok, αυτό το δεύτερο ήταν μεγάλη δήλωση. Απλά είναι ψεύτης, και επίσης δεν είναι καλός μελετητής. Το σύμπαν δεν σε βοηθάει όταν θέλεις κάτι πολύ, γιατί πολύ απλά είναι αρνητικά φορτισμένο. Και είχα αποφασίσει ότι ήθελα κάτι πολύ. Έχει μια ιδιαίτερη αίσθηση όταν κάνεις όνειρα και ειδικά όταν θέλεις να τα κάνεις πράξη. Και είσαι έτοιμος. Μέχρι που μια μέρα, βγαίνει απ' το πουθενά μια είδηση και στα γκρεμίζει όλα. Και άντε μετά εσύ να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να ξεκινήσεις απ' την αρχή. Με τι κουράγιο; Απλά ίσως τελικά, πάντα τα παρατούσα όταν δεν γινόταν αυτό που ήλπιζα, και έτσι μαζί με υπομονή, έχανα και πίστη. Και τώρα μοιάζει ότι θα αργήσει να έρθει η καλή τύχη, γιατί απέτυχα τις προηγούμενες φορές, γιατί ίσως δεν ήμουν αρκετά έτοιμη να την υποδεχθώ.

Τελικά τι είναι τύχη; Και δεν εννοώ το μάτι ή τα φυλαχτά ή τις μαύρες γάτες. Αλλά αυτό που άλλους τους συντροφεύει και άλλους τους απεχθάνεται. Και όντως είναι έτσι, ή εξαρτάται από εμάς; Και αν εξαρτάται από εμάς, τότε γιατί δεν την έχουμε όλοι; Ποιός είναι τόσο παράλογος και μαζοχιστής ώστε να μην προσπαθεί γι αυτή; Τις περισσότερες φορές, έχω παρατηρήσει ότι όταν θέλεις κάτι πολύ, δεν γίνεται, ενώ όταν πλέον παύεις ν' ασχολείσαι με αυτό και τα παρατάς, είτε επειδή έχεις βαρεθεί, είτε επειδή έχει γίνει αδιάφορο, είτε επειδή έκανες ότι μπορούσες, γίνεται πραγματικότητα. Καμιά φορά βέβαια, είναι πολύ αργά.

Σβήνουν σαν τ' αστέρια..

2008-07-08T02:34:00.007+03:00

Τραγούδι της ημέρας,

Σφακιανάκης - Αγάπη τι δύσκολο πράγμα

"Οι αγάπες χάνονται, σβήνουν σαν τ' αστέρια, φεύγουν σαν τα καλοκαίρια..."

Λένε ότι καμία αγάπη δεν είναι σαν την πρώτη, επειδή στην πρώτη δίνεις όλο σου το είναι, και επειδή κάθε φορά που μια αγάπη τελειώνει, φεύγει ένα κομμάτι της ψυχής σου. Έτσι όταν πηγαίνεις στην δεύτερη, στην τρίτη, και ούτω καθεξής, ένα κομμάτι της καρδιάς σου πάντα μένει στην προηγούμενη και δεν δίνεσαι ολοκληρωτικά. Γι αυτό η πρώτη αγάπη, είναι η πιο αγνή απ' όλες, λένε..

Όχι άλλες ταμπέλες..

2008-07-04T02:22:00.003+03:00

Τραγούδι της ημέρας,

ΝΟFX - Regaining Unconsciousness

"First they put away the dealers, then they put away the prostitutes, then they shoot away the bums, and beat and bash the queers. Turned away asylum seekers, fed us suspicions and fears, we didn’t raise our voice, we didn’t make a fuss. It’s funny, there was no one left to notice, when they came for us.."

Eίμαι emo, αυτό σημαίνει ότι κόβω τις φλέβες μου. Είμαι μαύρος, αυτό σημαίνει ότι οπλοφορώ. Είμαι άθεος, αυτό σημαίνει ότι μισώ όλο τον κόσμο. Δεν ανήκω σε καμία θρησκεία, αυτό σημαίνει ότι δεν έχω ηθική. Είμαι φιλελεύθερος, αυτό σημαίνει ότι είμαι gay. Παίρνω αντικαταθληπτικά, αυτό σημαίνει ότι είμαι τρελός. Ακούω punk, αυτό σημαίνει ότι παίρνω ναρκωτικά. Είμαι νέος σε ηλικία, αυτό σημαίνει ότι είμαι ανώριμος. Είμαι πλούσιος, αυτό σημαίνει ότι είμαι σνομπ. Είμαι ξανθιά, αυτό σημαίνει ότι είμαι χαζή. Είμαι gothic, αυτό σημαίνει ότι είμαι και σατανιστής. Είμαι αδύνατη, αυτό σημαίνει ότι είμαι ανορεξική. Είμαι έφηβος, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να έχω πρότυπα. Πίνω και καπνίζω, αυτό σημαίνει ότι δεν έχω ζωή. Eίμαι άνθρωπος, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να έχω μια ταμπέλα..

Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος, δεν υπάρχει καλό ή κακό. Υπάρχει το διαφορετικό και η οπτική γωνία του καθενός ως προς αυτό, ώστε να του προσδίδει τους παραπάνω χαρακτηρισμούς. Όταν οι χαρακτηρισμοί είναι αρνητικοί, κάποιοι το ονομάζουν και ρατσισμό.
Ο Χ. είναι.. gay; bi; Κάτι απ' τα δύο πάντως. Ντύνεται κάπως και περπατάει κάπως. Δεν λέω ότι είναι το επιθυμητό θέαμα όταν τον βλέπω μερικές φορές να φοράει χαμηλοκάβαλα παντελόνια και κοντές μπλούζες σε συνδυασμό με σκουλαρίκια, όμως σίγουρα τον προτιμώ απ' τον κάθε Υ που ντρέπεται γι αυτό που είναι και κρύβεται. Ο Χ. δείχνει αυτό που είναι, και δεν δίνει μια για το τι λένε οι άλλοι. Γιατί λένε πολλά. Είναι δαχτυλοδειχτούμενος, όπως και ο καθένας που βρίσκεται σε αυτή θέση. Είναι όμως ο εαυτός του, και αυτό είναι μαγκιά. Πάντα απορούσα, και πάντα θα απορώ με τέτοια περιστατικά και ανθρώπους. Εννοώ, ότι η μια πλευρά μεν, είναι τελείως απαράδεχτη, που αντιμετωπίζει τον κάθε διαφορετικό ως εγκληματία, η άλλη πλευρά δε, είναι επίσης απαράδεχτη, που ζει σύμφωνα με κανόνες των άλλων και χάνεται. Γιατί αρέσει σε κάποιους να κολλάνε στον καθένα μια ταμπέλα, χωρίς καν να τον έχουν γνωρίσει ή επειδή θέλουν να το παίξουν ανώτεροι; Γιατί δεν κοιτάει ο καθένας την ζωή του, αντί να κριτικάρει συνεχώς των άλλων;
Υπάρχουν άνθρωποι που εκμεταλλεύονται άλλους που δίνουν αφορμές, και τρέφονται απ' την σιωπή τους. Θα μπορούσα κι εγώ να κοροϊδέψω αυτά τα άτομα. Όμως τι θα γίνει με την αυτόν που δεν μπορεί; Τι θα γίνει με αυτόν που βρίσκεται σε αυτή τη θέση; Ποιός θα τον βοηθήσει;

Είναι ένας μουσικός, κυρίως, ο Victor Jara. O oποίος μέσα απ' τα τραγούδια του πολεμούσε για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όταν τον είχαν φυλακίσει και τον πήγαν στο -σε εκείνες τις εποχές- βάρβαρο δικαστήριο, απλά τραγουδούσε στίχους απ' τα τραγούδια του. Και όταν τον χλεύασαν και του έσπασαν τα χέρια, αυτός απλά τραγουδούσε ακόμα πιο δυνατά!!! Μετά από βασανιστήρια, τον πέταξαν στον δρόμο νεκρό, όμως έμεινε ένα σύμβολο.

Το κομμάτι που έβαλα απ' το τραγούδι της ημέρας, είναι μια παραλλαγή από ένα ποιήμα του Μartin Niemoller (βέβαια υπήρξαν πολλές ακόμη παραλλαγές) και λέγεται "First Came"

When the Nazis came for the communists,
I remained silent;
I was not a communist.

When they locked up the social democrats,
I remained silent;
I was not a social democrat.

When they came for the trade unionists,
I did not speak out;
I was not a trade unionist.

When they came for the Jews,
I remained silent;
I wasn't a Jew.

When they came for me,
there was no one left to speak out.

Στιχομυθίες Βlogoπαίγνιο!

2008-06-24T15:06:00.001+03:00

Απαντώ σε κάλεσμα του COOKlos

Πολλές φορές σιγοτραγουδήσαμε ένα ρεφρέν.

Πολλές φορές ταξιδέψαμε με ένα δίστιχο από ένα ποίημα.
Άλλες πάλι κλάψαμε από μια μαντινάδα.

Όμως ένας στίχος από ποίημα ή από τραγούδι μας στιγμάτισε και μας χαρακτηρίζει.
Μόνο ένας.

Δίστιχο…τρίστιχο…τετράστιχο...

Στην γλώσσα μας…..σε μια ξένη γλώσσα.

Δικός μας ή ξένος.

1)Γράψε τον στίχο που σε χαρακτηρίζει.

2)Μπες στην Στιχομυθία http://distixo.wordpress.com

3)στείλε τον στίχο σου και το link για το blog σου στο Στιχομυθία distixo@gmail.com

4)Προσκάλεσε άλλους 3 φίλους να κάνουν το ίδιο.

όλοι οι καλοί ευπρόσδεκτοι

…και οι κακοί αν έχουν άποψη….

ΚΑΙ ΚΑΛΩ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ MOY ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ:
1) Sofia
2) Pop-αρι
3) Protoplastos

ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΙ!

3 ώρες ζωής!

2008-06-22T20:25:00.003+03:00

Τραγούδι της ημέρας,

Timo Maas - First Day

Άντε πάλι με αυτόν τον αριθμό (3)! Τέσπα, καμία σχέση δεν έχει με προηγούμενη ανάρτηση, απλά σκεφτόμουν. Μου μένουν 3 ώρες ζωής (υποθετικά μόνο) ποιά είναι τα πράγματα που κάνω μέχρι τότε, τα τελευταία πράγματα όσο είμαι εν ζωή.

Kαι σκέφτομαι απ' τη μια αυτό που σκέφτηκαν όλοι όσοι τους έκανα την ερώτηση, ότι δηλαδή αφού είναι στάνταρτ ότι θα πεθάνω και δεν υπάρχει γυρισμός, γιατί να μην κάνω κάτι extreme, κάτι εκτός ηθικής, κάτι για το οποίο ύπο άλλες συνθήκες θα καταδικαζόμουν σε χρόνια φυλακής; Αφού έτσι κι αλλιώς δεν θα γινόταν τίποτα, ούτε νόμοι, ούτε φασαρίες, τι θα μπορούσε να επέμβει στους νόμους της φύσης; Οι περισσότεροι απάντησαν, ότι θα έκαναν μια ληστεία, έτσι, για την αδρεναλίνη και την ένταση της στιγμής. Η κολλητή μου, είπε ότι θα έκανε το ίδιο, αλλά για τα λεφτά, δηλαδή με μια στιγμή, θα παρείχε για πολύ χρονικό διάστημα καλή ζωή στην οικογένειά της αφού σε αυτούς θα τα έδινε. Μου φάνηκε παράξενο. Μέχρι και λίγο πριν τον θάνατό της, τους άλλους θα σκεφτόταν, όπως πάντα άλλωστε. Και κάτι άλλο που είπε ήταν ότι θα ήθελε να διαβάζει τις σκέψεις των άλλων. Ψυχοφθόρο. Γιατί να έφευγα απ' το κόσμο ξέροντας πραγματικά τις σκέψεις των άλλων γα ΄μένα; Ας έφευγα με ψευδαισθήσεις αλλά χαρούμενη.

Απλά πριν πεθάνω θα έκανα πράξη τα όνειρα. Είμαστε τρισεκατομμύρια άνθρωποι πάνω στην γη. Τρισεκατομμύρια ψυχές. Και μερικές φορές, απ' αυτές τις τρισεκατομμύρια ψυχές, αυτό που χρειάζεσαι και περιμένεις, είναι μόνο μια...

Το vampire και οι αριθμοί..

2008-06-15T14:45:00.003+03:00

Τραγούδι της ημέρας,

Missy Higgins - Where I Stood

"'Cos I dont know who I am, who I am without you, all I know is that I should..
And I don't know if I could stand another hand upon you, all I know is that I should..
'Cos she will love you more than I could, she who dares to stand where I stood.."

Δεν μπορώ να πω ότι τρελαίνομαι για τα μαθηματικά, κατά ένα περίεργο τρόπο όμως, πάντα τρελαινόμουν για τους αριθμούς. Δηλαδή οποιοδήποτε αριθμό έβλεπα, κάτι συμβόλιζε για 'μένα, μου έδειχνε ένα τρόπο ζωής. Συγκεκριμένα πάντα συσχετίζω τους αριθμούς με τις ανθρώπινες σχέσεις.
Κάποιος είναι μόνος, θέλει παρέα, βρίσκει, γίνονται δύο, βαριέται την ρουτίνα, ψάχνει για τρίτο. Μετά έχουμε τρία ευθύγραμμα τμήματα που σχηματίζουν ένα τυχαίο τρίγωνο, ή μάλλον λάθος, ένα ερωτικό τρίγωνο. Μέχρι τρείς βέβαια λένε ότι θεωρείται σχέση, όταν το πράγμα αρχίσει να δείχνει πως πάει για παραλληλόγραμμο, τότε θα πρέπει κανείς ν' ανησυχεί. Έλεος! Δε γίνεται όλα να σταματούν στον αριθμό δύο ή τουλάχιστον όλα να καταλήγουν εκεί; Δηλαδή 3-1=2. Γιατί στους δύο ο τρίτος δεν χωρεί, και γιατί αν χωρεί, θα πρέπει ν' αποχωρεί;! Ή τουλάχιστον στο ένα. Δύο μισά που ενώνονται και γίνονται ένα, δύο ψυχές που γίνονται μια.
Από χθες σκέφτομαι έντονα κάτι, είναι ένα πρόβλημα που θέλει λύση. Τώρα βρίσκομαι στην διερεύνηση υποθέτω, και γράφω τα γνωστά στοιχεία, τα άγνωστα, και αυτά που ψάχνω. Το θέμα όμως, είναι ότι ψάχνω την αλήθεια. Ψάχνω απαντήσεις, και δεν τις παίρνω. Και αναρωτιέμαι..αν τελικά κάνω λάθος ερωτήσεις.

Το vampire, είναι ερωτευμένo με τον μάγο. Ο μάγος με την νεράιδα. Κάποτε κι εγώ ήμουν νεράιδα. Ή τουλάχιστον προσπάθησα να είμαι...

Ίσως αύριο...

2008-06-11T10:34:00.002+03:00

Τραγούδι της ημέρας,

Stereophonics - Maybe Tomorrow

Aυτό το τραγούδι δεν αρέσει καθόλου σε μια φίλη μου. Μου λέει ότι τα τραγούδια που ακούω της προκαλούν θλίψη. Αλλά εγώ δεν το βλέπω έτσι. Είναι σαν να γνωρίζω καινούργιους ανθρώπους μέσα απ' τα τραγούδια, που βρίσκονται στην ίδια θέση μ' εμένα. Ακόμα κι αν είναι λυπημένα, χαίρομαι, γιατί ξέρω ότι τα έγραψαν άνθρωποι που έστω για μια στιγμή είχαν τις ίδιες σκέψεις, και αυτό με κάνει να νιώθω ότι δεν είμαι μόνη μου, αλλά ούτε και η μόνη που ένιωσε κάποια συναισθήματα μέσα από κάποιες καταστάσεις.
Είναι σαν να τα έγραψα εγώ, και όταν άκουσα για πρώτη φορά αυτό το τραγούδι, ένιωσα κάπως παράξενα. Ήθέλα να το ακούσουν όλοι και κανένας. Όλοι, επειδή είναι ένα πολύ καλό κομμάτι πραγματικά, αλλά κανένας, επειδή το άκουσα εγώ, και ένιωθα σαν να είναι δικό μου, και αν το άκουγαν κι άλλοι, θα ένιωθαν τα ίδια που ένιωσα κι εγώ, θα είναι πλέον και σαν δικό τους. Δηλαδή θα το μοιραζόμαστε.

Σκέφτομαι ότι όλοι θέλουμε να ξέρουμε ότι ανήκουμε κάπου, να έχουμε ολοκληρωμένη και ξεκάθαρη ταυτότητά. Ψάχνουμε κάτι που να μας δίνει την αίσθηση ότι έχουμε βρει τα πάντα σε αυτό, ότι μας χαρίζει ευτυχία. Για τον καθένα ευτυχία είναι κάτι διαφορετικό. Για εμένα δεν ξέρω τι είναι. Νομίζω ότι ψάχνω κι εγώ να βρω αυτό που θα μου δώσει αυτή την αίσθηση. Και κάθε φορά βρίσκω κάτι, και νιώθω μια έντονη χαρά, και σκέφτομαι ότι μάλλον αυτό θα είναι, αλλά την επόμενη μέρα είμαι όπως πριν, και καταλαβαίνω ότι για άλλη μια φορά έπεσα έξω, και ότι θα πρέπει να ψάξω κι άλλο. Και μετά σκέφτομαι ότι ίσως ποτέ δεν θα τελειώσει αυτό το ψάξιμο. Γιατί ο άνθρωπος είναι άπληστος και αδιόρθωτος. Κι εγώ είμαι άνθρωπος, δεν διαφέρω απ' τους άλλους. Και δεν θα γίνω ποτέ αγία, γιατί ποτέ δεν θα μπορέσω να αλλάξω την ανθρώπινη φύση μου. Έτσι λοιπόν, μπορεί να βρω την αληθινή ευτυχία, και να την προσπεράσω θεωρώντας την ανεπαρκή ή επιφανειακή.

...so maybe tomorrow, i' ll find my way home...

Ο καθένας έχει την Ιθάκη του. Έχει δίκιο ο Καβαφής. Και δεν μετράει αν στο τέλος του ταξιδιού συνειδητοποιήσεις πως δεν επίτευξες τους στόχους που είχες βάλει, ή δεν έγιναν όσα περίμενες πως θα γίνουν, αλλά έχει σημασία αυτά που κέρδισες, οι αξίες και τα ιδανικά. Η γνώση, η πείρα και οι εμπειρίες. Το ότι κατάφερες να αντιμετωπίσεις όσες δυσκολίες και αν βρέθηκαν στον δρόμο σου, κι επιβίωσες. Με αυτή την ιδέα προχωράω κι εγώ. Ότι δηλαδή εντάξει, μπορεί να μη βρω ποτέ την ευτυχία, αλλά σίγουρα θα έχω αποκομίσει εξίσου σημαντικά πράγματα. Ίσως τελικά κι αυτό να είναι το νόημα. Γεννιέσαι για να είσαι πολεμιστής. Κι ένας πολεμιστής ή νικάει την ζωή ή χάνει απ' αυτήν. Κι εγώ προτιμώ το πρώτο.