Γιατί δεν την διαλέγεις εσύ, ούτε αυτή εσένα, αυτό σας επιλέγει και παίζει μαζί σας, ρίχνοντάς σας μέσα στο σύμπαν, σαν δύο οντότητες που απλά πρέπει να συναντηθούν, να ενωθούν και να είναι μαζί. Ίσως αυτό που λέτε μοίρα ή πεπρωμένο.
Μπορεί μέσα σε αυτόν τον τεράστιο και τρελό κόσμο, να υπάρχει μόνο ένας που να χρειάζεται εσένα, και ίσως κατα βάθος, να χρειάζεσαι κι εσύ αυτόν, χωρίς να το ξέρεις. Όπως το πρώτο κομμάτι ενός παζλ που πιάνεις στο χέρι σου, αντιστοιχεί επακριβώς μόνο σ' ένα άλλο κομμάτι, αν και θαρρείς ότι θα μπορούσε να ταιριάξει δίπλα σε όλα τα υπόλοιπα που είναι σκόρπια εδώ κι εκεί.

Και για να μην ξεφεύγω, έλεγα για αυτό που εσείς ονομάζετε ψυχή. Εγώ δεν ξέρω πως να το ονομάσω, αφού πάει και έρχεται. Για εμένα υπάρχει θεός - όχι αυτός που οι περισσότεροι πιστεύουν επειδή η κοινωνία τους έμαθε ότι πρέπει. Θεός είναι η αγάπη, και όταν υπάρχει αυτή, υπάρχει και θεός. Όταν δεν υπάρχει, -παύση, σκέφτομαι..- υπάρχω εγώ. Κύριος και θεός του εαυτού μου.
Αναρωτιέμαι αν πρέπει όλα να τα ξέρουμε, αν η άγνοια είναι ευτυχία και η γνώση υπερδύναμη. Αν γνωρίζω ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό, κάθε πτυχή του. Γιατί δεν τον έχω ζήσει τον κίνδυνο, ούτε έχω χάσει την ψυχραιμία μου, ούτε έχω νιώσει οργή. Δεν ξέρω λοιπόν, τι θα μπορούσε να βγει εκεί. Ξέρω μόνο ότι υπάρχουν σε αυτές τις περιπτώσεις δυνατά και αδύναμα πλάσματα. Και το καθένα βρίσκει την δική του διέξοδο. Μπορεί όμως να έχει βρει μια πλασματική διέξοδο, γι αυτό και να επιστρέφει πάντα στο σκοταδισμό και την αμάθεια. Μπορεί να βρει όμως και μια πραγματική διέξοδο. Και τότε να πιστέψει και στον θεό που λέω εγώ αγάπη. Και να τον νιώσει, και να μην χρειαστεί να ξανά γυρίσει εκεί.
Το να νομίζω ότι μπορεί εγώ να είμαι η διέξοδος αυτή για κάποιον, είναι πραγματικά ναρκισσιστικό. Όμως μπορεί να είναι και αναγκαίο. Πραγματικά δυσκολεύομαι, τι να κάνω.. να γελάσω ή όχι με του ανθρώπου τη μεγάλη ιδέα που 'χει για τον εαυτό του...
















